เจียงหลินเซี่ยกับกู้เสี่ยวเป่ยเพิ่งจะก้าวเข้าสู่เขตทหารก็ถูกทหารยามกั้นเอาไว้
“กู้เสี่ยวเป่ย!” ทหารยามยกมือขึ้นกันเขาไว้ สีหน้าเคร่งขรึม แล้วหันไปตะโกนบอกทหารในป้อมยาม “รีบไปแจ้งผู้บังคับหมวดลู่ กับป้าหลินด้วย บอกว่าหาคนเจอแล้ว”
กู้เสี่ยวเป่ยมองท่าทางเร่งรีบและเคร่งเครียดของพวกเขา ก็เผลอกว้าจับมือเจียงหลินเซี่ยไว้โดยไม่รู้ตัว แล้วเอ่ยถามด้วยความตื่นตระหนก “พวกเขาเป็นอะไรกัน?”
ทหารยามสีหน้าเข้ม “เลิกเรียนแล้วทำไมไม่กลับบ้าน รู้ไหมว่าเพื่อตามหาเธอ ทั้งบ้านแทบจะพลิก ป้าของเธอพาคนออกไปตามหากันหมดแล้ว!”
กู้เสี่ยวเป่ยรู้สึกผิดจนไม่กล้าพูด เอื้อมมือไปจับมือเจียงหลินเซี่ย ฝ่ามือเล็กๆ เต็มไปด้วยเหงื่อ เขาไม่เคยรู้สึกผิดและหวาดกลัวขนาดนี้มาก่อน
เจียงหลินเซี่ยมองท่าทางตื่นตระหนกของเขา ก็ปลอบแล้วตบมือเขาเบาๆ “ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้พวกเขาฟังเอง แต่ครั้งนี้เธอทำเกินไปจริงๆ ห้ามมีครั้งต่อไปเด็ดขาด! แล้วเดี๋ยวก็ต้องยอมรับผิดให้เรียบร้อย เข้าใจไหม?”
กู้เสี่ยวเป่ยพยักหน้าอย่างหนักแน่น “เข้าใจแล้ว” แต่ก็ยังกุมมือเจียงหลินเซี่ยไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
เจียงหลินเซี่ยพาเขากลับบ้านก่อน
เขาก็ไม่กล้าเข้าไปในบ้าน รั้งเจียงหลินเซี่ยไว้ให้ยืนรออยู่หน้าประตู
หลินอาชิ่ววิ่งกลับมาก่อน หอบหายใจยังไม่ทันหายดี ก็คว้าตัวกู้เสี่ยวเป่ยมาตบก้นปังๆ “หนีไปไหนมา? หืม? จะทำให้พวกเราตายเพราะความกลัวอยู่แล้วหรือไง!”
พูดจบก็จับเขาหันมาตรงๆ ใช้มือทั้งสองจับไหล่เขาไว้ แล้วกวาดตามองขึ้นลง เห็นว่าปลอดภัยครบถ้วนดี จึงถอนหายใจอย่างหนักหน่วง
กู้เสี่ยวเป่ยยืนตัวตรง ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย ดวงตากลมโตสองข้างจ้องหลินอาชิ่ว ขอบตาแดงก่ำ กัดริมฝีปากแน่นไม่พูดอะไร