"เสี่ยวเซี่ย มีคนข้างนอกตามหาเธอ" ซุนเวยผลักเจียงหลินเซี่ยที่กำลังนอนพักบนโต๊ะ พร้อมกับพูด
เจียงหลินเซี่ยขยี้ตา ลุกขึ้นนั่งหาวหนึ่งที แล้วถามว่า "ใครกัน?"
"ไม่รู้จัก บอกว่าชื่อกัวเสี่ยวเหมย์" ซุนเวยพูด
เจียงหลินเซี่ยอ้อเสียงหนึ่ง ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย แล้วเดินออกจากห้องเรียนอย่างเกียจคร้าน พอเรียนจบได้พักสักหน่อย เธอมาทำไมนะ?
ออกไปดู ก็ใช่เธอจริง ๆ หน้าตาเต็มไปด้วยความร้อนใจ พอเห็นเธอออกมา ดวงตาก็เป็นประกาย
"เจียงหลินเซี่ย" กัวเสี่ยวเหมย์เดินเข้ามาเร็ว ๆ จับมือเธอไว้ แล้วพูดว่า "อาจารย์โจวอาการไม่ดี เธอไปโรงพยาบาลดูหน่อยได้ไหม?"
"หา? อาการแย่ลงอีกแล้วเหรอ? กำเริบอีกแล้วหรือ? ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ ตอนฉันกลับอาการก็ทรงตัวแล้ว ตามหลักแล้วไม่น่ากำเริบอีก" เจียงหลินเซี่ยมั่นใจในการตัดสินใจของตัวเองมาก
พลังงานสะสมในร่างกายมีจำกัด ครั้งนี้ที่กำเริบ พลังพื้นฐานในตัวถูกใช้จนหมด ไม่มีทางมีพลังงานจะปะทุออกมาอีก ต่อให้เร็วแค่ไหนก็ไม่ป่วยซ้ำในเวลาอันสั้น
"ไม่ได้กำเริบ แต่เขาอารมณ์ไม่ดีมาก ไม่กินไม่ดื่ม ไม่ยอมรักษา" กัวเสี่ยวเหมย์ถอนหายใจ
"อ้อ งั้นก็เป็นคนเอาแต่ใจตัวเอง!" เจียงหลินเซี่ยพูด
กัวเสี่ยวเหมย์มองเธออย่างตะลึง จะพูดยังไงดี มันก็มีความหมายแบบนั้นแหละ แต่เธอพูดออกมาตรง ๆ ได้ยังไง?
"เอ่อ เขาเป็นคนป่วย แล้วก็ผ่านเรื่องไม่ดีมา ฉันว่าเราควรพูดให้สุภาพกว่านี้หน่อย" กัวเสี่ยวเหมย์เริ่มสงสัยในชีวิต คณบดีโจวฝากให้เธอมาหาเจียงหลินเซี่ย เธอจะช่วยได้จริงหรือเปล่านะ? ปากขนาดนี้ ยังไงก็ทำให้โจวเว่ยหัวโมโหตายแน่!