ลานหน้าโรงพยาบาลทหาร
"อะไรนะ? เธอจะแต่งงานกับโจวเว่ยหัวเหรอ?" กัวเสี่ยวเหมย์อ้าปากค้างคาบซาลาเปาไส้หมูไว้ คำพูดแทบไม่ทันเคี้ยว "เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?"
พวกเขารู้จักกันได้ไม่นานนี่นา?
เหมย์ซู่จือช้อนตามองเธอทีหนึ่ง แล้วยื่นกระติกน้ำให้ "ดื่มน้ำหน่อย อย่าเพิ่งสำลักล่ะ เร็วเหรอ? ฉันว่าไม่เร็วนะ เรารู้จักกันตั้งสามเดือนแล้ว"
กัวเสี่ยวเหมย์กลืนซาลาเปาลงคออย่างยากลำบาก ดื่มน้ำไปสองอึก แล้วถามว่า "แล้วเธอไปพบผู้ใหญ่ฝ่ายเขาหรือยัง?"
"เดี๋ยวฉันจะไปหาเว่ยหัวที่โรงเรียน พ่อแม่เขาไม่อยู่บ้านทั้งปี ก็ได้แต่ไปหาปู่ของเขา ส่วนพ่อแม่ฉันทางนั้นคุยง่ายอยู่แล้ว พวกท่านพอใจเว่ยหัวมาก" เหมย์ซู่จือพูดพลางลุกขึ้นเตรียมจะไป
กัวเสี่ยวเหมย์มองถุงซาลาเปาร้อน ๆ ในมือ แล้วถาม "เธอไม่กินหน่อยเหรอ?"
เหมย์ซู่จือยิ้มส่ายหน้า "ซื้อมาให้เธอคนเดียว ฉันลดน้ำหนักอยู่ ไม่กินหรอก"
"อ้าว ยังลดอีกเหรอ? ผอมจนเป็นไม้เสียบผีแล้ว!" กัวเสี่ยวเหมย์หยิบซาลาเปาขึ้นมากัดคำหนึ่ง พึมพำ ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทรมานตัวเองขนาดนั้น
"เหมยเหมย พอกำหนดวันแต่งงานเสร็จ เธอต้องไปลองชุดเจ้าสาวกับฉันนะ" เหมย์ซู่จือพูดด้วยสีหน้ามีความสุข
"เรื่องนี้ไม่ต้องพูดก็ได้ เธอเป็นเพื่อนสนิทของฉัน ฉันต้องไปกับเธออยู่แล้ว อ้อ แล้วก็อีกเรื่อง ผู้บังคับหมวดลู่ฟื้นตัวดีแล้ว ลุกนั่งได้แล้ว ยังเข็นรถเข็นไปมาด้วย เขาออกจากโรงพยาบาลแล้ว" กัวเสี่ยวเหมย์พูด
เหมย์ซู่จือขมวดคิ้ว "เหรอ? งั้นก็ขอแสดงความยินดีกับเขาด้วยแล้วกัน เหมยเหมย ต่อไปอย่าพูดถึงเขาให้ฉันฟังอีก ฉันกับเขาไม่มีความเกี่ยวข้องกันแล้ว"
กัวเสี่ยวเหมย์เม้มปาก "ก็ได้ ๆ ต่อไปฉันไม่พูดแล้ว" เธอไม่เข้าใจจริง ๆ ต่อให้เป็นแฟนกันไม่ได้ ก็ยังเป็นเพื่อน เป็นเพื่อนร่วมรบกันนี่นา ทำไมถึงได้รังเกียจฟังชื่อลู่ลิ่งขนาดนั้น ช่างเถอะ เธอไม่อยากฟัง ต่อไปตัวเองไม่พูดก็ได้