“เธอจะไปหาลู่ลิ่งเหรอ เมื่อกี้เธอยังพูดว่า...” กัวเสี่ยวเหมย์มองเธออย่างไม่เข้าใจ คิดไม่ออกว่าเหตุใดเธอจึงเปลี่ยนใจกะทันหัน
“ไม่ว่ายังไง ฉันกับเขาก็เคยเป็นเพื่อนกัน ว่ากันตามเหตุผล ฉันก็มีหน้าที่ต้องตักเตือนเขา จะปล่อยให้เขาจมปลักแบบนั้นไม่ได้ ผู้การกู้เลี้ยงดูเขาเหมือนลูกแท้ๆ เขาจะปล่อยให้คนอื่นมาทำลายชื่อเสียงผู้การกู้โดยไม่แยแสไม่ได้ พูดตรงๆ เลย ผู้การกู้คือที่พึ่งสุดท้ายของเขา การกระทำแบบนี้จะทำให้ผู้การกู้รังเกียจเขา ถ้าแม้แต่ผู้การกู้ยังไม่ดูแลเขา ต่อไปเขาจะ...”
เธอพูดไม่จบ ดึงสติกลับมาจากความคิดที่ไม่ดี คว้าแขนกัวเสี่ยวเหมย์แล้วเปลี่ยนน้ำเสียงให้เบาสบายขึ้น “ที่สำคัญกว่านั้น ผู้หญิงคนนั้นกล้ารังแกเธอ! เธอเป็นเพื่อนรักของฉัน ไม่ว่ายังไง ฉันก็ยอมให้เธอโดนรังแกฟรีๆ ไม่ได้!”
กัวเสี่ยวเหมย์ได้ยินดังนั้น ก็กอดแขนเหมย์ซู่จือไว้แล้วแกว่งไปมา พูดด้วยความซาบซึ้ง “ยังไงเพื่อนฉันก็ดีกับฉันที่สุด! จริงๆ แล้วบ้านนอกนั่นไม่ต้องไปใส่ใจหรอก ต่อให้เธอไปหาคณบดีโจว เรื่องนี้ก็ไม่สำเร็จหรอก ทั้งโรงพยาบาลใครไม่รู้จักนิสัยคณบดีโจว ภายนอกดูสุภาพเรียบร้อย แต่จริงๆ แล้วดื้อรั้นมาก เธอไปก็แค่ไปอับอายตัวเอง เรื่องไม่สำเร็จหรอก!”
เหมย์ซู่จือพยักหน้า “เว่ยหัวก็ชอบพูดถึงคุณปู่ของเขาให้ฉันฟัง บอกว่าคณบดีโจวเป็นคนมีหลักการมาก ไม่ว่ายังไง ฉันมาถึงโรงพยาบาลแล้ว ก็ควรไปพบเขาสักหน่อย!”