"แค็กๆ...แค็กๆๆ..."
เด็กน้อยไอจนเสียงแหบแห้ง หน้าบวมแดงเพราะสำลัก แต่ดูท่าทางยังสดชื่นดี ยื่นหัวเล็กๆ มองไปข้างหน้าอย่างคาดหวังกับการกินแฮมเบอร์เกอร์มื้อใหญ่
แม่ที่อยู่ข้างๆ ลูบหัวลูกน้อยอย่างเอ็นดู แต่แววตาเต็มไปด้วยความกังวล ลูกป่วยแม่ก็ปวดใจ ลูกชายไอไม่หาย กินยาก็เท่าไรแล้วก็ไม่เห็นผล เธอจะไม่กังวลได้อย่างไร? ไม่รู้ว่าปัญหามันอยู่ที่ไหน ถอนหายใจเฮ้อ!
"สองคนหาที่นั่งก่อนเลย เดี๋ยวฉันต่อคิวเอง" พ่อคนนั้นยื่นต้นฉบับหนังสือให้ภรรยา แล้วพูดขึ้น
แม่คุ้นเคยกับการเอามือลูบต้นคอลูกชาย เป็นไออุ่นๆ จิตใจก็ผ่อนคลายลง รับต้นฉบับมาแล้วจูงลูกไปนั่งที่โต๊ะข้างๆ ของเจียงหลินเซี่ย
เด็กคนนั้นนั่งอยู่ก็ไม่นิ่ง บ้างก็เปิดต้นฉบับดู บ้างก็หยิบเมนูมาดู ระหว่างนั้นเสียงไอก็ไม่เคยขาด แม่สงสารลูกเลยลูบหลังให้ และให้ลูกกินน้ำ
เจียงหลินเซี่ยหันไปคุยกับแม่เด็ก ด้วยท่าทีจริงจัง: "พี่คะ เสียงไอของลูกพี่ไม่ปกติ พี่ควรพาเด็กไปหาหมอหน่อย แฮมเบอร์เกอร์มันมันมาก ช่วงไอ ถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ควรกิน"
แม่คนนั้นชะงักไป "คุณ คุณคือ?"
"ฉันเป็นบัณฑิตจากวิทยาลัยอนามัย" เจียงหลินเซี่ยพูด
"อีกไม่นานก็จะไปเป็นหมอฝึกงานที่โรงพยาบาลทหาร ฝีมือเธอดีมาก พี่คะ ฟังคำแนะนำหน่อยเถอะ พาเด็กไปโรงพยาบาลใหญ่ดูหน่อยดีกว่า!" กัวเสี่ยวเหมย์เสริม
"คุณเป็นหมอหรือ?" แววตาแม่คนนั้นเป็นประกายขึ้นมา ถอนหายใจ: "หนูน้อยของพี่ไอมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว กินยาก็เยอะ แต่ไม่เห็นผล พี่ก็ฟังออกว่าเสียงมันผิดปกติ แต่ไปคลินิกดูมา เขาบอกว่าไม่เป็นไร แค่ไอธรรมดา หลอดลมอักเสบนิดหน่อย แล้วก็ให้ยาแก้ไอมา ช่วยดูให้หน่อยสิ ยานี้ตรงกับอาการไหม?" พูดจบก็หยิบยาออกมาจากกระเป๋าส่งให้เจียงหลินเซี่ย
เจียงหลินเซี่ยเปิดดู ก็เป็นยาแก้ไอธรรมดา และเม็ดนี้เป็นขนาดผู้ใหญ่ "คุณหมอบอกวิธีทานไว้หรือเปล่า?"