เมื่อโจวเว่ยหัวพาเหมย์ซู่จือกลับมาถึงบ้าน คุณปู่โจวหรือคณบดีกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่ห้องรับแขก พอเห็นทั้งสองคนเข้ามา เขาก็วางหนังสือพิมพ์ลงช้าๆ แล้วขยี้หว่างคิ้ว "มาแล้วหรือ นั่งก่อนสิ"
โจวเว่ยหัวผลักเหมย์ซู่จือไปนั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะน้ำชาด้วยสีหน้าเบิกบานใจ
"เว่ยหัว ไปรินน้ำให้แขกสิ" เสียงของคุณปู่โจวเรียบเฉย สุภาพ แต่แฝงความห่างเหินเล็กน้อย
"ได้เลย" เขารับคำแล้วยิ้มถามเหมย์ซู่จือ "เธอจะดื่มจินหลี่เป่าก็ได้นะ"
"ไม่เป็นไร น้ำเปล่าก็พอ" เหมย์ซู่จือยากล่าว
โจวเว่ยหัวจึงหันไปมองคุณปู่ แล้วพูดหยอก "งั้นปู่ล่ะ จะดื่มอะไร?" รู้สึกได้ว่าวันนี้คุณปู่เคร่งขรึมผิดปกติ ทำให้บรรยากาศในห้องดูอึมครึมไปหมด
คุณปู่โจวถลึงตาใส่เขา "ไม่ต้องพูดมาก ไปรินน้ำมา"
"ครับๆ" โจวเว่ยหัวยิ้มแล้วเดินออกไป
พอโจวเว่ยหัวเดินออกไป บรรยากาศในห้องรับแขกก็เย็นเยียบลงทันที คุณปู่โจวก้มหน้าอ่านหนังสือพิมพ์ต่อไปโดยไม่พูดจา ส่วนเหมย์ซู่จือก็กำมือทั้งสองข้างแน่น ไม่รู้จะพูดอะไรดี
ในที่สุดเธอก็รวบรวมความกล้าวางกระป๋องนมผงมอลต์สองกระป๋องลงบนโต๊ะน้ำชาอย่างนุ่มนวล ยิ้มอย่างอ่อนหวาน "คุณปู่จู ได้ยินเว่ยหัวบอกว่าท่านมักจะนอนดึก นี่ช่วยฟื้นฟูร่างกายได้ดี ท่านชงดื่มวันละแก้วก็ดีต่อสุขภาพนะคะ"
"โอ้ ดี ดี ดี ใจดีจริงๆ" คุณปู่โจววางหนังสือพิมพ์ลง เลื่อนแว่นตาขึ้น แล้วจ้องมองใบหน้าเธอครู่หนึ่ง "เอ่อ คนแก่แล้ว ความจำก็ไม่ค่อยดี เธอชื่ออะไรนะ?"
"เหมย์ซู่จือ"
"อ้อ เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า? ฉันรู้สึกว่าเธอดูคุ้นตามาก" คุณปู่โจวถามอีกครั้ง
เหมย์ซู่จือใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ก้มหน้าลงเล็กน้อย "หนูมีเพื่อนสนิททำงานอยู่ที่โรงพยาบาลทหาร หนูไปหาเธอบ่อยๆ คงจะเคยเจอหน้าท่านบ้างกระมังคะ"