"เสี่ยวเซี่ย ผมไม่เข้าไปแล้วล่ะ" ลู่ลิ่งขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงแหบแห้ง
เขาอยากบอกว่าตัวเองไร้ประโยชน์ อยากบอกว่าขอโทษ แต่ตอนนี้พูดไปก็ไร้ประโยชน์ ความเสียหายเกิดขึ้นแล้ว ผู้การกู้จะจัดการเรื่องนี้เอง เขาก็ไม่มีเหตุผลต้องอยู่ต่ออีก
เจียงหลินเซี่ยพยักหน้า รู้ว่าเขาต้องรู้สึกผิดแทบตาย โทษตัวเองที่ปกป้องเสี่ยวเป่ยไม่ได้ แต่ก็ไม่มีทาง ตอนนั้นเขายังเอาตัวไม่รอด จะไปมีปัญญาดูแลกู้เสี่ยวเป่ยได้อย่างไร แต่นางเฉียนกับเฉียวฮุ่ยก็โหดร้ายเกินไป กินของเขา อยู่บ้านเขา กลับยังคิดฆ่าลูกชายเขาอีก เฮ้อ...
"เธอก็อย่าโทษตัวเองมากเลย ใครจะไปคิดว่าเฉียวฮุ่ยจะใช้กลอุบายบ้าๆ แบบนี้ โชคดีที่ไม่นาน มันก็ถูกขับออกจากร่างกายหมดแล้ว ตอนนี้เขาสุขภาพดีมาก" เจียงหลินเซี่ยปลอบ
ลู่ลิ่งยิ้มขื่น ไม่พูดอะไร จ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงต่ำ "ดูแลตัวเองด้วย ผมไปถึงจะเขียนจดหมายหาเธอ ส่งรูปถ่าย รูปใส่ชุดทหาร ผมจำได้หมด"
"อืม ไปเถอะ วางใจได้" เจียงหลินเซี่ยยิ้มมองเขา
ลู่ลิ่งพยักหน้า แล้วหมุนตัวจากไป
พอถึงแปดโมงเช้า คณบดีโจวพาคณะตรวจเยี่ยมผู้ป่วยเสร็จ พยาบาลก็เข็นกู้เสี่ยวเป่ยไปส่งที่ห้องพักผู้ป่วยทั่วไป
กู้เสี่ยวเป่ยนอนอยู่บนเตียงขมวดคิ้วแน่น หน้าผึ่งแดง ตัวก็เหมือนมีอะไรมาคันยุบยิบ ขยับตัวไม่หยุด
"เธอทำอะไรอยู่?" เจียงหลินเซี่ยถาม