เจียงหลินเซี่ยเดินเข้าบ้านไปหยิบห่อยากับยาปฐมพยาบาลสองสามอย่างออกมา แล้วถามว่า "เริ่มปวดเมื่อไหร่ อาเจียนกี่ครั้งแล้ว" พลางถามก็พลางเดินออกไป
หวังหงเซี่ยเดินตามไปข้างๆ พูดหอบหายใจว่า "ตอนไหนเริ่มปวดฉันก็ไม่ชัด เจ้าไม่ได้พูด จริงๆ ก็คือ เฉียนเฉียวฮุ่ยไง นางเพิ่งเอาหัวชนท้องเจ้าเข้าให้ เจ้าปวดจนลุกไม่ไหว หลี่เหมยว่าท้องเสีย แต่เราก็กินข้าวเหมือนกันหมด จะท้องเสียได้ยังไง! หรือว่าเฉียนเฉียวฮุ่ยจะชนลำไส้เจ้าแตก? นางตัวโตขนาดนั้น ส่วนหมานชางก็ผอมบาง..."
ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว ลำไส้แตกแล้วคนจะอยู่ยังไง?
หลินอาชิ่ว กู้เสี่ยวเป่ย แล้วก็ลู่ลิ่งก็ตามมาด้วย ครั้งที่แล้วเจียงหลินเซี่ยไปช่วยหลี่เหมยโดนตบมาแล้ว ครั้งนี้พวกเขาจะไม่มีทางปล่อยให้นางถูกรังแกอีก
เจียงหลินเซี่ยฟังนางพูดแบบนั้น สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้น เดินเร็วขึ้นไม่น้อย คนชนบททั้งนั้นแข็งแรง โดยเฉพาะผู้ชายวัยกลางคน เจ็บป่วยนิดหน่อยก็ทนไม่ยอมพูดออกมา เขาปวดขนาดนี้แล้วยังอาเจียน คงเป็นโรคเฉียบพลัน
สองบ้านอยู่ไม่ไกลกัน ไปถึงเร็ว
หวังหงเซี่ยพาเจียงหลินเซี่ยเข้าบ้าน เฉียนหมานชางนอนอยู่บนเตียงแล้ว พื้นมีรอยอาเจียนอีกสองแห่ง โรยขี้เถ้าเตาไว้ด้านบน
เฉียวหนิวฮวาถือพลั่วเหล็กอยู่ในมือ หน้าตาเป็นกังวล "แม่ พ่อเพิ่งอาเจียนอีกรอบ บอกว่าหัวหน้ามากด้วย"