หน้าห้องตรวจมีเสียงเคาะประตูหนักแน่นดังขึ้น ตามด้วยเสียงที่คุ้นเคย "เจียงหลินเซี่ย!"
เจียงหลินเซี่ยวางแฟ้มคนไข้ในมือแล้วเงยหน้าขึ้น "อาจารย์โจว? อะไรทำให้ท่านมาที่นี่ได้? มาถึงเวลาอาหารแบบนี้ ต้องเลี้ยงข้าวฉันหน่อยนะ!"
"ปากดี!" โจวเว่ยหัวถลึงตาใส่เธอ แล้วขยับตัวหลบให้ "ดูสิว่าใครมา?"
สามีภรรยาวัยกลางคู่หนึ่งแต่งกายเรียบง่าย แต่งดงาม มีเด็กชายตัวเล็กอายุห้าหกขวบหน้าตาน่ารักเดินตามมาด้วย
"หมอเจียง ในที่สุดก็ตามหาคุณเจอ จำพวกเราได้ไหม? หน้าประตูร้านแฮมเบอร์เกอร์ คุณช่วยเสี่ยวเป่าของเราไว้" หญิงสาวผู้มีบุคลิกสง่างามพูดอย่างตื่นเต้น
เจียงหลินเซี่ยพยักหน้า ยิ้มแล้วพูด "จำได้สิ เชิญเข้าไปก่อน เชิญเข้าไปก่อน"
"เสี่ยวเป่า รีบขอบคุณพี่สาวเจียงสิ" เสิ่นหวานถิงดึงลูกชายเข้ามาแล้วพูด
"ขอบคุณพี่สาวเจียง" เฉินเสี่ยวเป่าพูดอย่างว่านอนสอนง่าย
เฉินเยี่ยนจือหยิบธงเกียรติยศที่เตรียมไว้ส่งให้เจียงหลินเซี่ยด้วยสองมืออย่างจริงจัง "หมอเจียง ขอบคุณมากจริงๆ ถ้าตอนนั้นคุณไม่ลงมือ เสี่ยวเป่าคงอันตรายมาก ผมกับหวานถิงมีเสี่ยวเป่าคนเดียว คุณช่วยเสี่ยวเป่าไว้ ก็เหมือนช่วยครอบครัวเราทั้งครอบครัว ขอบคุณ!" พูดจบก็ก้มหัวคำนับเจียงหลินเซี่ยหนึ่งครั้ง
"เกรงใจเกินไป เกรงใจเกินไป" เจียงหลินเซี่ยรีบยกมือประคอง "เชิญนั่งก่อน ตอนนี้เด็กหายดีแล้วใช่ไหม?"
เสิ่นหวานถิงพยักหน้าแล้วพูด "พอไปถึงโรงพยาบาลก็ต้องช่วยเหลือฉุกเฉินอีก ต้องนอนโรงพยาบาลครึ่งเดือนกว่าจะฟื้น ตอนแรกคิดว่าจะออกจากโรงพยาบาลแล้วตามหาคุณทันที แต่ตอนนั้นสถานการณ์รีบร้อน พวกเราตื่นเต้นจนลืมชื่อคุณกับชื่อโรงพยาบาล จำได้แค่ว่าเป็นวิทยาลัยอนามัย แล้วก็ออกตามหา นานมากกว่าจะติดต่ออาจารย์โจวได้ รู้ว่าคุณฝึกงานอยู่ที่โรงพยาบาลทหาร ก็รีบทำธงเกียรติยศแล้วมาทันที หวังว่าคุณจะไม่ถือสา"