“ต้าจ้วง เข้ามาสิ” นางเฉียนตะโกนเรียกลอดหน้าต่าง
เฉียนต้าจ้วงได้ยินนางเฉียนเรียก ก็เอาด้ามไม้กวาดพิงกำแพง ปัดฝุ่นตามตัวเล็กน้อย แล้วจึงเดินเข้าบ้าน
“ป้า ป้าเรียกหาผมมีอะไรหรือเปล่า”
นางเฉียนตบ ๆ ฟูกที่นอน “นั่งลงก่อนสิ”
“ครับ” เฉียนต้าจ้วงรับคำ พลางนั่งลงที่ขอบฟูก ยิ้มมองนางเฉียน
ตอนเด็ก ๆ คุณพ่อของเขาก็พาเขามาไหว้ป้าเป็นประจำทุกปี ต่อมาเขาออกไปทำงานนอกบ้าน ก็ไปน้อยลง สองปีก่อน ได้ข่าวว่าหลานชายของตระกูลฝั่งพ่อของป้าจะรับป้าไปช่วยเลี้ยงเด็กในเมือง พอดีเฉียวฮุ่ย พี่สาวของป้า สามีตาย ทิ้งลูกสองคน กลับมาพึ่งพาครอบครัวฝั่งพ่อ ก็เลยเอ่ยปากขึ้นมา คุณลุงกู้ท่านนั้นก็พาพวกเขาสามแม่ลูกเข้ามาในเมืองด้วย
ตอนแรกป้าของเขายังเขียนจดหมายกลับบ้าน ต่อมาได้ยินว่าคุณลุงกู้จัดการทะเบียนบ้านในเมืองให้ ก็ไม่ค่อยได้เขียนจดหมายกลับมาอีกเลย
หวังหงเซี่ย แม่ของเขา บางทีก็บ่นว่า ถ้ารู้งั้นว่าเข้ามาในเมืองแล้วจะได้ทะเบียนบ้าน ตอนนั้นคงพาพวกเขามาด้วย แต่บนโลกนี้มันก็ไม่มีอะไรที่เรียกว่ายากินย้อนหลัง พลาดไปแล้วก็คือพลาดไปแล้ว
ครั้งนี้ที่มาที่เมือง ก็เพราะแม่ได้ยินคนพูดว่าหลี่เหมยเข้าโรงเรียนดี ๆ ในเมือง แถมยังได้งานทำ ต่อไปก็เป็นคนเมืองแล้ว แม่ทนไม่ไหวจริง ๆ ก็ครอบครัวเดียวกันแท้ ๆ ทำไมลูกสองคนของน้าเล็กได้ทะเบียนบ้านในเมือง แถมยังได้งานทำกันทั้งคู่ ส่วนพวกเขากลับไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง