"ดีสิ?" เซี่ยอานสายตาเปลี่ยนไป ยกมือตบหน้าเจียงหลินเซี่ยหนึ่งฉาด "เธอไม่รู้จักอายหรือไง!"
หลินอาชิ่วร้องไห้สะอึกสะอื้น ส่ายหน้าตลอดเวลา แล้วก็ซบหัวลงกับพื้นขอร้องให้ไว้ชีวิตลูกสาว
กู้เสี่ยวเป่ยหายใจเข้าออกอย่างยากลำบาก มุมปากมีฟองเลือดไหลออกมาตลอด
เจียงหลินเซี่ยเอียงหน้าไปข้างหนึ่ง ก้มหน้านิ่งเงียบไม่พูดอะไร
หลี่เหมยพุ่งเข้ามาจับคอเสื้อเจียงหลินเซี่ยไว้แน่น ยกมือตบหน้าเธอปั่กๆ พลางหัวเราะอย่างชั่วร้าย "ใช่สิ ดูตัวเองสิว่าไม่อายหรือไง! พวกเขาใส่ใจเธอไม่ใช่เหรอ? ลู่ลิ่ง กับจี้หวยลี่ เธอบอกสิว่าถ้าพวกเขาเห็นสภาพนังแพศยาอย่างเธอจะเป็นยังไง? ฉันคิดว่าเธอจะยอมตายไม่ยอมแพ้เสียอีก ที่แท้เธอก็สารเลวเหมือนกันนี่นา!"
หลี่เหมยลงมืออย่างโหดเหี้ยม แก้มของเจียงหลินเซี่ยบวมช้ำ มุมปากก็เริ่มมีเลือดซึม
เธอทรุดลงกับพื้น ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง แต่หางตายังคอยสังเกตอาการของเซี่ยอานอยู่ตลอด
แก้มบวม มุมปากแตก ทุกจุดที่ถูกถีบต่างร้อนผ่าวเจ็บปวด แต่ในใจของเจียงหลินเซี่ยกลับตื่นตัวผิดปกติ เจ็บก็ถูกต้อง ยิ่งดูซอมซ่อเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งลดความระวังลง เซี่ยอานเป็นหมาป่าจอมระแวง ส่วนหลี่เหมยเป็นหมาบ้าที่แค่อยากระบายอารมณ์ จัดการหมาป่า ต้องทำให้มันคิดว่าเหยื่อไม่มีภัยคุกคาม ส่วนจะรับมือกับหมา...ต้องหาจังหวะฆ่ามันให้ตายในทีเดียว แม่กับเสี่ยวเป่ยยังอยู่ในมือพวกเขา การสู้ตรงๆ เป็นทางเลือกที่แย่ที่สุด สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คืออดทน รอจังหวะที่พวกเขาประมาทที่สุด
ถึงแม้เธอจะไม่รู้ว่าเซี่ยอานกับพวกผู้ชายลามกสองคนนั้นมีความสัมพันธ์อะไรกัน แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นแกนกลางของแก๊งอาชญากรนี้ และเลือดเย็นระมัดระวังกว่า ฝีมือก็โหดเหี้ยมกว่า การหาโอกาสจากเขาไม่ใช่เรื่องง่าย และยิ่งเสี่ยงตายเร็วขึ้น!