ตอนที่กระดาษข้อสอบของเจียงหลินเซี่ยถูกแปะขึ้นบนป้ายประกาศ นักเรียนทั้งโรงเรียนก็พากันฮือฮา
"พระเจ้า ได้เต็มทุกวิชา..."
"น่ากลัวเกินไป แล้วใจที่แขวนไว้ก็ตายสนิทเลย ใครจะไล่ทันวะ..."
จี้หวยลี่ที่มองกระดาษข้อสอบลายมือเรียบร้อย เป็นระเบียบชัดเจนบนป้ายประกาศ จู่ๆ ก็รู้สึกหมดแรง เขาเข้าใจคำพูดของพี่ชายสุดที่รักในที่สุด เธอไม่ใช่คนแบบเดียวกับพวกเขา
"พี่จี้ ไปเถอะ เหลืออีกไม่ถึงสองเดือนก็สอบรวมแล้ว ถ้าไม่ขยันจริงๆ ก็ไม่ได้ใบจบแน่ ไม่มีใบจบก็ฝึกงานไม่ได้ ทำงานไม่ได้ กลับบ้านไปพ่อแม่คงตีตาย" นักเรียนชายคนหนึ่งที่ตามจี้หวยลี่มาตลอดพูดขึ้น
"ไปเถอะ" จี้หวยลี่ไม่โต้แย้งเป็นครั้งแรก เดินกลับห้องเรียนด้วยใจที่หนักอึ้ง
สองเดือนต่อมา นักเรียนห้องเรียนจบทุกคนเหมือนถูกฉีดเลือดไก่ พักเบรกก็ไม่ออกจากห้องเรียน นอกจากอ่านหนังสือก็อ่านหนังสือ วันหยุดสุดสัปดาห์คนในห้องสมุดก็มากกว่าปกติ
คณบดีโจวที่เห็นนักเรียนขยันขันแข็งเช่นนี้ ยิ่งดูยิ่งปลื้ม ถูกแล้วล่ะ โรงเรียนก็เป็นที่สำหรับเรียน พอออกจากโรงเรียนไปทำงานแล้ว อยากจะเก็บใจกลับมาเรียนก็ทำไม่ได้แล้ว
ผ่านการทุ่มเทสองเดือน ผลการเรียนของนักเรียนที่จบดีเกินคาด แทบทุกคนคะแนนดีขึ้น แม้แต่อังกฤษที่อ่อนที่สุด อัตราสอบผ่านก็ถึงร้อยละ 70 ดีกว่าการสอบวัดพื้นฐานครั้งใดๆ