"เราสองคนไม่ได้อยู่แผนกเดียวกัน" เจียงหลินเซี่ยพูดเสียงหนักแน่น เอ่ยเรียบๆ "ฉันดูตารางจัดสรรแล้ว เราสองคนไม่ได้อยู่แผนกเดียวกัน"
จี้หวยลี่ทำหน้ายุ่งๆ ลูบจมูกตัวเอง "ตอนนี้เราอยู่แผนกเดียวกันแล้ว"
พวกเขาไม่ได้อยู่แผนกเดียวกันจริงๆ เขารู้ตั้งแต่ก่อนจะมาที่นี่แล้ว แผนกที่เขาได้รับคือแผนกมะเร็ง เพื่อจะย้ายมาอยู่แผนกผู้ป่วยนอกได้ เขารบเร้าพ่อตัวเองอยู่นาน กว่าจะหาคนช่วยย้ายเขามาอยู่แผนกเดียวกับเจียงหลินเซี่ยได้
กำลังพูดคุยกันอยู่ ก็มีเสียงเคาะประตูดังหนัก
เจียงหลินเซี่ยเงยหน้าขึ้น ก็เห็นอาจารย์แพทย์ฝึกสอน หมอเจิ้ง หน้านิ่วคิ้วขมวดเดินเข้ามา จ้องไปที่จี้หวยลี่ด้วยสายตาคมกริบ พูดเสียงเย็น "กลับจากห้องเก็บศพแล้วหรือ ไปลืมอะไรไว้หรือเปล่า"
"โอ้ ไม่มีครับ ผมกำลังจะเอากุญแจไปส่งคืนที่แผนกมะเร็วพอดี" จี้หวยลี่พูดพลางล้วงกุญแจออกมาจากกระเป๋าให้หมอเจิ้งดู เนื่องจากย้ายแผนกแล้ว กุญแจก็ต้องส่งคืนอยู่แล้ว
เขาเซ็งมาก วันแรกที่มาถึงแผนกก็ถูกสั่งให้ไปส่งศพผู้ป่วยที่เสียชีวิตกับหัวหน้าหมอที่ห้องเก็บศพเสียแล้ว โชคดีที่พ่อเขาพูดแล้วทำตามจริง หาคนช่วยย้ายแผนกให้เขา ไม่แบบนั้นเขาคงทนอยู่ไม่ได้แม้แต่วันเดียว เรื่องนี้เขารู้สึกขอบคุณพ่อเขาอยู่มาก
"ไม่ลืมอะไร? ฉันถามนาย หัวหน้าหมอหวังล่ะ?" หมอเจิ้งหน้ายิ่งดำลงอีก กระแทกโต๊ะดังปัง "นายรู้ไหมว่านายล็อกหัวหน้าหมอหวังไว้ในห้องเก็บศพ นายคิดจะทำอะไร"
"หา?" จี้หวยลี่ตกใจสุดขีด เรื่องนี้เขาคิดไม่ถึงจริงๆ หลังจากเข็นร่างผู้เสียชีวิตเข้าไป เขาก็ล็อกประตู หมอในแผนกบอกว่าไม่ต้องแช่ตู้เย็น พอโรงพยาบาลออกใบมรณะบัตรญาติก็จะมารับศพไป เขานึกว่าหัวหน้าหมอหวังออกไปนานแล้ว จะไปคิดว่าเขายังอยู่ห้องเก็บศพได้ยังไง