"ดี ๆ ๆ ของที่เธอแนะนำ ฉันจะไม่ซื้อได้ยังไง? ซื้อ ๆ ๆ" โจวเว่ยหัวหยิบธนบัตรสิบหยวนจากกระเป๋าส่งให้เธอ
"ไม่ต้องหรอก ห้าหยวนพอแล้ว ไม่งั้นเดี๋ยวในใจเธอก็หาว่าฉันขายของแพงจนเลือดดำ" เจียงหลินเซี่ยรีบหาเงินทอนห้าหยวนให้เขาอย่างคล่องแคล่ว
โจวเว่ยหัวส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม "เธอนี่นะ... ไม่รู้จะว่าเธอยังไงดี เก็บของแล้วมากินข้าวด้วยกันเถอะ! เสี่ยวเหมย์คงใกล้เลิกงานแล้ว"
"ไม่ล่ะ ฉันกลับไปก่อน เพื่อเอาข่าวดีไปบอกพวกเธอ" เจียงหลินเซี่ยสะพายกระเป๋าผ้าใบ พูดอย่างฉะฉาน
"ได้ งั้นเธอกลับไปเถอะ" โจวเว่ยหัวไม่ได้รั้งไว้ เดินตรงไปหาเจ้ากัวเสี่ยวเหมย์
เจียงหลินเซี่ยรีบก้าวเท้าเร็ว ๆ กลับบ้าน พอเห็นในห้องโถงมีลู่ลิ่งกับกู้เสี่ยวเป่ยนั่งกินข้าวอยู่ จึงร้องเรียก "แม่... แม่..."
กู้เสี่ยวเป่ยหันมามองเธอ "อย่าเรียกเลย ป้าอาชิ่วไม่อยู่บ้าน เธอบอกว่าจะไปเดินตลาดนัด ออกไปตั้งนานแล้ว"
ลู่ลิ่งประคองโต๊ะยืนขึ้น พูดว่า "ล้างมือแล้วกินข้าว เดี๋ยวฉันตักข้าวให้"
ช่วงนี้เขาฟื้นตัวได้ดีมาก สามารถลุกจากรถเข็นมาเดินได้ระยะสั้น ๆ แล้ว
"ไม่ล่ะ ฉันยังมีธุระ พวกเธอกินกันเถอะ" เจียงหลินเซี่ยพูดพลางเดินออกไป
"เสี่ยวเซี่ย!" ลู่ลิ่งร้องเรียก "เธอรีบกลับมา กินข้าวหรือยัง? แล้วนี่จะไปไหนอีก?"
"ไปบ้านนิวฮวาหน่อย มีเรื่องดี ๆ" พอพูดจบเจียงหลินเซี่ยก็วิ่งออกไปทันที
ลู่ลิ่งส่ายหน้า แล้วนั่งลงกินข้าวต่อ
กู้เสี่ยวเป่ยคาบขนมปังนึ่ง เม้มปากพูด "พี่ เธอมีเรื่องดีอะไรกันนะ? พูดไม่ทันไรก็วิ่งหนีไปแล้ว!"