นอกหน้าต่าง ฟ้ามืดสนิทลงแล้ว
แสงไฟจากระเบียงทางเดินทำให้หวังหงเซี่ยมองเห็นชิ้นเนื้อในถุงพลาสติกใส ขนาดยาวเท่าหางหนู มีสีแดงสด และมองเห็นหนองข้น ๆ ล้อมรอบอยู่ชัดเจน
ของแบบนี้ทำให้คนปวดท้องงั้นเหรอ? ให้ตายสิ! น่ากลัวจนตัวสั่นไปหมด
ดีที่ส่งมาโรงพยาบาลทัน อย่างน้อยคนก็ไม่เป็นไร ดีกว่าทุกอย่าง นี่คือส่วนหนึ่งของร่างกายสามี ยังไงก็ต้องเอากลับไปฝังไว้ใต้กำแพงหลังบ้านที่บ้านเกิด
เธอเก็บถุงไว้แน่น แล้วจับมือเจียงหลินเซี่ยไว้แน่น พูดไม่หยุด: "ลูกสาวคนดี ครั้งนี้ต้องขอบคุณเธอมากจริง ๆ พวกเราไม่รู้เรื่องอะไรเลย ถ้าไม่ส่งมาทันเวลา พ่อของมันคงเอาชีวิตไม่รอด ขอบคุณมาก ๆ นะ!"
เฉียนต้าจ้วงและเฉียนหนิวฮวาก็ขอบคุณเป็นห่วง
เจียงหลินเซี่ยพยักหน้าเล็กน้อย พูดตามความจริง: "ฉันเป็นหมอ ตรวจโรคและให้คำแนะนำเป็นหน้าที่ของฉัน ที่สำคัญที่สุดคือพวกคุณเป็นญาติผู้ป่วยที่ฟังคำแนะนำและปฏิบัติตัวอย่างรวดเร็ว ดังนั้นจึงไม่มีความล่าช้า"
ถ้าเป็นเหมือนเฉียนเฉียวฮุ่ยที่ทะเลาะกัน ไม่ฟังคำแนะนำ เสียเวลาไปเรื่อย ๆ พอส่งมาถึงก็สายเกินไปแล้ว
นึกถึงตรงนี้ หวังหงเซี่ยก็ยังรู้สึกกลัวย้อนหลัง ดีที่ตัวเองไม่ลังเล ถ้าฟังคำพูดของน้องสามีแล้วให้ยาแก้ท้องเสียสามีแบบมั่ว ๆ หรือรอจนเช้าแล้วค่อยไปโรงพยาบาล ชีวิตคงจบลงเพราะความล่าช้าแน่ ๆ!
น้องสามีคนนี้ไว้ใจไม่ได้จริง ๆ ต่อไปควรลดการติดต่อกับเธอลงให้มากที่สุด! แล้วยังหลี่เหมยอีก เธอยังมีหน้ามาบอกว่าตัวเองเป็นคนเก่งจากวิทยาลัยอนามัย โรคก็วินิจฉัยไม่ได้ ทำตัวมีท่าทีเย่อหยิ่ง แบบนี้จะเป็นหมออะไรได้! ก่อนหน้านี้ตัวเองยังคิดว่าเธอดีมาก ๆ ทั้งสวย ทั้งมีการศึกษา อนาคตต้องไปได้ไกลแน่นอน แต่ตอนนี้มองดูแล้ว ยังไม่เท่านิวฮวาของตัวเองเลย ถึงเด็กจะไม่ได้เรียนหนังสือมาก แต่ยังไงก็เป็นคนใจเย็น ขยัน และรู้จักกาลเทศะ ที่สำคัญคือเรื่องนิสัย นี่แหละคือสิ่งที่สำคัญที่สุด ดีกว่ารูปหน้าและการศึกษาตั้งเยอะ!