เฟิงม่านหนียิ้มบาง ๆ พลางหยิบเอกสารจากกระเป๋าเอกสารยื่นให้หลินอาชิ่ว "เชื่อในกฎหมายเถอะ นี่คือร่างข้อตกลงค่าชดเชยที่ร่างขึ้นตามสถานการณ์ปัจจุบัน และถ้าเจรจาไม่สำเร็จ พวกเราจะดำเนินการทางกฎหมายอย่างไร อ่านดูได้"
หลินอาชิ่วไม่รับเอกสารที่ยื่นมา พร้อมกับไม่ลดราวาสอก "ฉันไม่รู้หนังสือ ข้อตกลงอะไรฉันก็อ่านไม่ออก ฉันแค่รู้ว่าคนที่ลงมือก่อนต้องผิด หลี่เฉียงเป็นคนเตะเสี่ยวเป่ยของฉันก่อน ฉันยังไม่ทันไปหาพวกแกเลย พวกแกกลับมาหาฉันอย่างเอะอะโวยวาย ยังมีความยุติธรรมอยู่หรือเปล่า?"
ถึงเธอจะไม่มีการศึกษาแต่ก็ไม่ได้โง่ ใครจะรู้ว่าเอกสารพวกนั้นเขียนอะไรไว้ เธอจะให้พวกเขาหลอกลวงไม่ได้เด็ดขาด! จะไม่ยอมรับแม้แต่คำเดียว!
ชาวบ้านใจดีรอบข้างที่แอบดูอยู่ พอเห็นอาการบาดเจ็บของหลี่เฉียง เห็นเขายังนั่งเล่นน้ำแข็งอยู่ที่พื้น ไม่ได้สาหัสอย่างที่หลี่เหมยพูด ก็ออกมาพูดว่า "ฉันว่าเฉียงจื่อก็ไม่ได้สาหัสอะไรขนาดนั้น ตาก็ยังมองเห็นไม่ใช่หรือ? เด็กๆ ทะเลาะกัน จะต้องเรื่องใหญ่โตขนาดนั้นเชียวหรือ? อยู่ในเขตทหารเดียวกัน ยังเป็นญาติกันอีก ควรจะลงเอยด้วยดีมากกว่า! อาชิ่วเป็นคนยังไงพวกเราก็รู้ดี แถมยังมีผู้บังคับหมวดลู่คอยดูแล ถ้าอาการหนักจริง เขาไม่ปล่อยผ่านแน่นอน!"
"ใช่แล้ว พอได้แล้ว ยังพาไปโรงพยาบาลพันแผลให้ด้วยซ้ำ ยังจะมาขอค่าเสียหายอีก มันเกินไปแล้ว!"
"สาหัสสิ จะไม่สาหัสได้ยังไง? เมื่อวานเลือดไหลเป็นทาง ตาก็มองไม่เห็น พวกแกไม่อยู่ตรงนั้น จะรู้ได้ยังไงว่าอันตรายแค่ไหน? แถมเธอยังเป็นทนายความ เชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้โดยเฉพาะ จะเก่งกว่าพวกแกไม่ได้เชียวหรือ? พี่น้องแท้ๆ ยังต้องคิดบัญชีกันชัด ๆ แล้วญาติกันล่ะก็ยิ่งต้องชัด!" เฉียนเฉียวฮุ่ยโต้กลับ