“ร่วมมือ?” เซี่ยอานหัวเราะเยาะ “มีอะไรให้เธอคู่ควรจะมาร่วมมือกับฉัน?”
หลี่เหมยก็ยิ้ม ครั้งนี้ในดวงตาของนางไม่มีการหลบเลี่ยงหรือความขี้ขลาดอีกต่อไป “เอาชีวิตฉันเป็นเดิมพัน พอไหม? ตกลง เราก็ร่วมมือกันจัดการคนตระกูลกู้ให้สิ้นซาก ถ้าไม่ตกลง ฉันจะแจ้งตำรวจ หรือเธอจะฆ่าฉันก็ได้ อย่าลืมนะ ฉันอยู่เขตทหาร ถ้าฉันตาย ต้องมีคนมาเปิดคดีแน่ แล้วพวกเธอยังจะเข้าเขตทหารได้อีกไหม?”
เซี่ยอานยกกาแฟอุ่นๆ จิบหนึ่งคำ “ขู่ฉันเหรอ?”
“ไม่ใช่ขู่ ฉันแค่พูดความจริง ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ชีวิตก็แค่เศษสวะ ไม่แคร์!” หลี่เหมยยกกาแฟขึ้นจิบทีละน้อย ไม่หวาดหวั่นต่อสายตาจับจ้องอันเย็นชาของเซี่ยอานอีกต่อไป
เซี่ยอานวางแก้วกาแฟลง ครู่หนึ่งมุมปากก็ยกยิ้มขึ้น “ตกลง เงื่อนไขของเธอล่ะ?”
“เธอจะฆ่าลูกของกู้ซื่อเย่ยังไงฉันไม่ยุ่ง ฉันขอแค่เจียงหลินเซี่ย ฉันจะเหยียบเธอลงไปในโคลน แม้ตายก็ต้องให้เธอตายอย่างทรมาน ทุกคนต่างก็เป็นห่วงเธอ ฉันจะลงมือจัดการเธอด้วยตัวเอง บดขยี้เธอให้แหลก!” หลี่เหมยยิ้มอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาเปล่งประกายความตื่นเต้นอันกระหายเลือดที่จะแก้แค้น
แค่นึกว่าเจียงหลินเซี่ยจะต้องถูกใครทำลายเหมือนตัวเอง แล้วตายอย่างทุกข์ทรมาน นางก็ตื่นเต้นจนตัวสั่น ตอนนั้นลู่ลิ่งคงเจ็บปวด จี้หวยลี่คงเจ็บปวด พวกเขาเจ็บปวด ตัวเองก็สะใจ นี่คือการแก้แค้นที่สมบูรณ์แบบที่สุดจริงๆ!
“ได้” เซี่ยอานรับคำเสียงเรียบ