ซูเม่ยเอ๋อร์หยิบกล่องเข็มเงินจากในรถมาอย่างรวดเร็ว
เฉินหยางหยิบเข็มยาวสามเล่มออกจากกล่องในมือของเธอ
ลูกชายคนรองของตระกูลฉินยังกอดขานั่งอยู่บนพื้น พอเห็นเข็มในมือเฉินหยางก็หวาดผวาสุดขีด
“นายยังจะทำอะไรอีก? ขาฉันก็ถูกนายตีหักไปแล้ว...”
เฉินหยางสีหน้าเย็นชา เดินไปหยุดตรงหน้าเขาแล้วนั่งยอง ๆ
จากนั้นก็เอื้อมมือกดท้องน้อยของเขาไว้
ลูกชายคนรองของตระกูลฉินพยายามหลบ แต่เฉินหยางออกแรงกดเขาลงกับพื้น
“อย่าขยับ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”
เฉินหยางแทงเข็มผ่านเสื้อผ้าลงไปตรงตำแหน่งที่ต่ำกว่าสะดือสามชุ่น
เข็มแทงลึกเข้าไปหนึ่งชุ่น
ร่างของลูกชายคนรองของตระกูลฉินแข็งทื่อ
เฉินหยางใช้นิ้วหมุนปลายเข็ม แทงลึกเข้าไปอีกครึ่งชุ่น แล้วถ่ายทอดปราณแท้สายหนึ่งเข้าไป
จากนั้นเขาก็ปล่อยมือ แทงเข็มอีกสองเล่มลงบนท้องน้อยของลูกชายคนรองตระกูลฉิน แล้วถ่ายทอดปราณแท้เข้าไปเช่นกัน
เข็มทั้งสามเล่มปักเรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมอยู่บนท้อง สองวินาทีต่อมาเฉินหยางสะบัดมือ ดึงเข็มเงินทั้งสามเล่มออกอย่างรวดเร็ว ปลายเข็มยังมีหยดเลือดติดออกมาด้วย
“เสร็จแล้วเหรอ?” ลูกชายคนรองของตระกูลฉินอึ้งไป
เฉินหยางไม่สนใจเขา ลุกขึ้นแล้วเดินไปหาฉินเลี่ย
ฉินเลี่ยยังประคองพ่ออยู่ พอเห็นเฉินหยางเดินเข้ามาก็กลัวจนถอยกรูด
“ฉะ...ฉันยังไม่ได้ลงมือเลยนะ...”
เฉินหยางคว้าแขนเขาแล้วกระชากเข้ามา
กดเขาลงกับพื้น แล้วแทงเข็มผ่านเสื้อผ้า