ทุกท่านโปรดอ่านคำเตือนและคำอธิบายก่อน
1. เป็นงานเขียนเพ้อเจ้อล้วนๆ ตัวเอกมีฉากหลังเป็นนักเดินทางข้ามภพ หลังจากตายในโลกที่ตนถือกำเนิดก็ถูกเลือกให้เป็นนักเดินทางข้ามภพ เคยผ่านมาสามสิบเจ็ดโลกแล้ว เนื้อเรื่องต้นฉบับของ 'ขโมยสุสาน' ค่อนข้างเลือนราง หากพบว่ามีบางอย่างไม่ค่อยถูกต้อง โปรดอย่าถือสา ขอโทษเหล่าแฟนๆ ข้าวโพดทุกท่านไว้ล่วงหน้าที่นี่ (シ_ _)シ
2. ส่วนตัวคิดว่าทีมพระเอกไม่ใช่คนใจดีอะไรแน่นอน สำหรับคนที่ไม่รู้จักที่มาที่ไปจะต้องระวังตัวเต็มที่ ส่วนน้องชายเซียงเฉินไม่มีคิดอะไรมาก ความสามารถก็ธรรมดา (ในสายตาคนทั่วไป) แต่ตอนนั้นเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จก็พยายามเข้าหาทีมพระเอกไม่หยุด ทำให้พวกเขามีปฏิกิริยาโต้ตอบบ้าง (ยกเว้นอู๋เซียะ) ส่งผลให้เซียงเฉินหายตัวไป ดังนั้นช่วงแรกพระเอกจะตีพวกเขาจริงๆ
3. หนังสือเล่มนี้จะมีธาตุวิญญาณและผีสางนิดหน่อย (คิดว่าเข้ากับต้นฉบับได้) แล้วยังโยงไปถึงเรื่องโชคชะตา เทพพิฆาต และวันเดือนปีเกิดอีกด้วย
4. อย่าด่าฉันนะ!! หนังสือดี ๆ ในหยางซื่อจื่อมีเยอะแยะ ถ้าทนฉันไม่ได้จริง ๆ ก็แค่บล็อกนักเขียนคนนี้ไปก็พอ ฉันทนแรงกระแทกไม่ไหวจริง ๆ แม้แต่นิดเดียว (วิ่งหนีร้องไห้)
5. ปากพระเอกค่อนข้างจัด บางทีก็ถึงขั้นก้าวร้าว เพราะหลังจากน้องชายเรื่องใหญ่ (เสียวิญญาณไปหนึ่งดวง) ก็ไม่มีใครมาปิดปากเขาแล้ว
6. เอนไปทางต้นฉบับมากกว่า!! (จะใส่การปรับเปลี่ยนบางอย่างที่ฉันชอบจากเวอร์ชันดัดแปลงลงไปด้วย)
7. จะเพิ่มเติมไอเดียที่คิดขึ้นเองบ้าง เพราะต้นฉบับมีช่องโหว่เยอะและจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีคำอธิบาย ฉันจะพยายามระบุให้ชัดว่าส่วนไหนเป็นความคิดเห็นส่วนตัว โปรดอย่านำความคิดเหล่านี้กลับไปปนกับต้นฉบับ ยิ่งเขียนยิ่งรู้สึกว่าซานซูเป็นคนฝันไปเขียนไปจริงๆ
8. ไม่รู้ว่ามีผู้เชี่ยวชาญทางศาสนาไหม ฉันไม่เชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้ ดังนั้นถ้าเขียนผิดตรงไหนโปรดอย่ามาจริงจังกับฉัน เพราะแหล่งข้อมูลของฉันมีแค่อินเทอร์เน็ต และมันเป็นแค่การตั้งสมมติฐานในนิยาย ໒꒰ྀིᜊ꒦ິ^꒦ິᜊ ꒱ྀིა
9. คิดออกแล้วจะมาเพิ่มเติม
(ไปเลยไปกันเถอะ ออกเดินทางกัน)
——————
สำนักวางแผนโลก หรือเรียกอีกชื่อว่าสำนักข้ามภพ ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่นามธรรมระหว่างเวลาและสถานที่ รูปร่างเหมือนเกาะลอยน้ำขนาดยักษ์ แบ่งจากล่างขึ้นบนเป็นสามเขต แต่ละเขตแบ่งจากนอกเข้าด้านในเป็นห้าโซน
ที่นี่มีหน้าที่วางแผนจัดการเส้นทางของโลกนับพัน ทุกวันมีคนนับพันถูกเลือกมาจากโลกต่างๆ และมีคนอีกมากตายในภารกิจท่ามกลางโลกนับพัน……
ชั้นบนสุดของสำนักข้ามภพ โซนกลาง——
ทางเดินหินชนวนคดเคี้ยวไปตามรั้วที่เต็มไปด้วยกุหลาบเลื้อย ชายคนหนึ่งเหยียบกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นบนพื้น หยุดอยู่หน้าบ้านเดี่ยวที่ปกคลุมด้วยไม้เลื้อย งอนิ้วเคาะแผ่นประตู
"พี่เฉิง! อยู่บ้านไหม?"
ในบ้านมีเสียงดังโครมครามอยู่พักหนึ่ง แล้วหัวสีชมพูก็โผล่ออกมา ใบหน้ายังแดงเรื่อ คอเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำที่น่าสงสัย อีกฝ่ายยืนพิงประตู เอ่ยปากอย่างไม่ใส่ใจ
"โอ๊ะ หนูจั่วไง~ เพิ่งทำภารกิจเสร็จกลับมาเหรอ? เฮ้ ผมเธอเป็นอะไรไป? ผมยาวดำๆ ของเธอหายไปไหน?"
เซียงจั้วมองจากลำคออีกฝ่ายไปที่อื่น "อย่าพูดถึงเลย ฉันปกป้องมันไว้ไม่ดี ถูกตัดออกไปหน่อย เลยต้องเปลี่ยนทรง"
"โอ้ว~ เท่มาก เหมาะกับเธอมาก ตอนนั้นฉันบอกแล้วไงว่าเธอดำยาวๆ นั้นไม่เหมาะกับเธอ ดูเธอตอนนี้สิ ทรงหลายชั้นเป็นลอน สวยจะตาย" พี่เฉิงสำรวจเซียงจั้ว ดวงตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจกับทรงนี้ (มีใครอยากดูภาพคอนเซ็ปต์ตัวละครเซียงจั้วมั้ย)
แล้วเซียงจั้วก็ได้ยินเสียง "เชอะ" ที่ไม่พอใจดังออกมาจากในบ้านอย่างชัดเจน……
"พี่ นายต้องดูแลสุขภาพหน่อยนะ อย่ามีเซ็กซ์กลางวันแสกๆ"
"ไปให้พ้น พูดจาไร้สาระ มีธุระอะไรก็รีบพูดมา"
"พี่ยังมีขนมหวานที่เอามาจากโลกก่อนอีกไหม?" เซียงจั้วเอ่ยอย่างจนใจ ภารกิจครั้งนี้ใช้เวลานาน ตอนนี้เซียงเฉินที่ทำตามสัญชาตญาณล้วนๆ ไม่คิดอะไรให้ซับซ้อน ร้อยเปอร์เซ็นต์จะงอแงแน่นอน
"จะเอาไปง้อหนูเซินเหรอ?"
"อืม ไอ้โง่นั่นไม่สนใจหรอกว่าทำไมฉันถึงไม่กลับมานานขนาดนี้ มีของหวานก็จัดการง่าย"
เฉิงอี้มองเซียงจั้วด้วยรอยยิ้มเยาะ คิดในใจว่าแกก็ได้เปรียบแค่กับเซียงเฉินนี่แหละ "เดี๋ยว ฉันไปหยิบให้"
ครู่ต่อมาเซียงจั้วก็เห็นเฉิงอี้ซึ่งคางมีรอยฟันเพิ่มอีกหนึ่งรอย ยื่นเค้กชิ้นเล็กสองชิ้นมา พอรับมา แขนข้างหนึ่งก็โอบเอวเฉิงอี้ไว้ ดึงคนเข้าไปในบ้าน แล้วประตูก็ "ปัง" หนึ่งปิดลง……
เซียงจั้วที่ยืนถือเค้กอยู่นอกประตู: หมดคำพูด ช่างเถอะ รู้สึกเหมือนโดนข่มเหง รีบไปเถอะ อย่าได้ยินอะไรที่ไม่เหมาะหูเข้าไปอีก
เซียงจั้วเลือกที่จะรีบออกจากที่นี่ รีบกลับบ้าน
ภารกิจครั้งนี้ไปโลกยุทธภพ อายุขัยยาวนาน ระยะเวลาภารกิจก็ยืดออกไปนานมาก ครึ่งทางยังเจอตัวเอกขอถอดใจ แนวเรื่องหลักไม่ขยับ เสียแรงไปไม่น้อยกว่าจะทำภารกิจสำเร็จ นานขนาดนี้ไม่กลับมา เซียงจั้วในใจก็รู้สึกไม่ดีอยู่บ้าง……
พูดถึงเซียงเฉิน น้องชายแท้ๆ ที่วิญญาณสามดวงเจ็ดปราณหายไปหนึ่งดวง ทื่อๆ หายความมีชีวิตชีวา ตรงๆ เหมือนหุ่นยนต์ เวลาไม่พูดก็จ้องตาลอยๆ เหมือนฟิกเกอร์ นานขนาดนี้ก็ไม่กล้าให้ไปทำภารกิจ ปล่อยให้อยู่บ้านตลอด มีแค่เฉิงอี้กับแฟนที่บางทีก็พาไปเล่นด้วย
แต่ถึงจะไม่มีใครเล่นด้วย เซียงจั้วก็เกือบเอาของดีที่สุดเท่าที่สำนักข้ามภพจะมีมาให้ เช่นบ้านในโซนกลางชั้นบนนี้ ก็เพราะเซียงจั้วเป็นคนขยันที่สุด และเป็นประเภทที่ทำภารกิจเร็วและดีด้วย
มาถึงหน้าบ้าน เซียงจั้วเปลี่ยนรองเท้า เพิ่งก้าวเข้ามาก็ทำท่าทะนง "เซียงเฉิน! พี่กลับมาแล้ว คิดถึงพี่ไหม?"
แล้วก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาอยู่นาน……
"เซียงเฉิน?"
เซียงจั้วเริ่มหาคน นั่งเล่น ห้องครัว สนามหลังบ้าน……
"ไม่น่า? น้อง?"
ห้องนอนใหญ่ ห้องนอนรอง ระเบียง ห้องน้ำ ห้องหนังสือ ตู้เย็น……
ก็ไม่มี
"เวร! เซียงเฉินแกอยู่ไหนวะ!" เซียงจั้วเริ่มร้อนใจ
เกือบจะพลิกบ้านหาจนทั่วแล้ว เซียงจั้วไปเจอหุ่นยนต์ใช้ในบ้านที่ตัวเองซื้อมา——ไข่นกกระทา ที่ก้นสระว่ายน้ำ……
พอเอาไข่นกกระทาขึ้นมา เซียงจั้วพบว่าสายหลักมันโดนถอด ในใจอดสงสัยไม่ได้ เซียงเฉินถอดเหรอ?
ต่อสายหลักเข้าไป หุ่นยนต์เปิดเครื่องอัตโนมัติ พอเห็นเซียงจั้วก็เริ่มโวยวาย บนหน้าจอปรากฏอีโมติคอนที่เป็นมนุษย์มาก
"โอ๊ย!! ในที่สุดแกก็กลับมา ตอนแกไม่อยู่ พี่สองชอบแกล้งฉัน ไม่ฟังฉัน ฉันทำข้าวให้ก็ไม่กิน ฉันให้ไปนอนก็ไม่นอน ไม่ให้ฉันชาร์จแบต สุดท้ายยังถอดสายเน็ตฉัน โยนฉันลงน้ำ โชคดีที่ฉันกันน้ำได้ ไม่งั้นฉันคงไปเกิดใหม่แล้ว! หัวใจอันอบอุ่นของฉันตอนนี้เย็นเฉียบ ไม่มีใครกลั่นแกล้งหุ่นยนต์แบบนี้ได้! ฮือฮือ~
"หยุดก่อน เขาไปไหน?" เซียงจั้วเริ่มเสียใจที่ออกแบบนิสัยแบบนี้ให้มันตอนแรก
"อ้อ ใช่!" ไข่นกกระทากระโดดออกจากอ้อมแขนเซียงจั้ว "เขา...เขาไปทำภารกิจแล้ว ฉันขัดขวางเขาถึงโดนถอดสาย"
"อะไรนะ?!" เซียงจั้วมึนไปชั่วขณะ ก่อนที่ความโกรธจะพลุ่งพล่านทั้งตัว "มีคนบังคับให้เขาไปทำภารกิจเหรอ?"
"ไม่มี เขาขอเอง เขาบอกว่าไม่อยากรอแกกลับมาตลอดอีกแล้ว"
เซียงจั้วนิ่งเงียบ ถอนหายใจแล้วสั่งไข่นกกระทา "ฉันไปสำนักงานภารกิจหน่อย แกดูแลบ้าน"
"เพิ่งกลับมาจะทิ้งฉันแล้วเหรอ? ૮₍ɵ̷﹏ɵ̷̥̥᷅₎ა"
เซียงจั้วไม่พูดอะไร โยนไข่นกกระทาลงสระว่ายน้ำอีกครั้ง...ไม่เป็นไร ตราบใดที่สายหลักยังอยู่ มันปีนขึ้นมาเองได้
——————
เซียงจั้วเดินเร็วไปถึงสำนักงานภารกิจ พุ่งตรงเข้าไปในห้องทำงานผู้อำนวยการ ผู้อำนวยการเฉินอวี่กับคนอื่นๆ กำลังนั่งทำงานเอกสารอยู่ที่โต๊ะ พอเห็นท่าทางรีบเร่งของเซียงจั้ว สีหน้าก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ แล้วจึงยกมือส่งสัญญาณให้เขาใจเย็นก่อน
แน่นอน ใจเย็นเป็นไปไม่ได้
"ไอ้แก่ไม่ตาย! แกเอาพี่ชายฉันไปโยนที่ไหนวะ?!"
เฉินอวี่ดูอายุประมาณยี่สิบกว่าๆ เขายิ้มอย่างเป็นมิตรมาก "เอ่อ... จั่วไง แกกลับมาแล้วเหรอ เหนื่อยไหม?"
"พอได้ แกดูท่าทางมีความผิดของแกสิ ทุกทีฉันเรียกแกว่าไอ้แก่ไม่ตาย แกก็โกรธแทบตาย ดูท่าทางประจบประแจงของแกตอนนี้สิ พูดมาเถอะ เอาน้องฉันไปไว้โลกไหน? ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?"
เซียงจั้วลากเก้าอี้มานั่ง ยกเท้าพาดบนโต๊ะทำงาน ท่าทางยโสโอหังมาก
เฉินอวี่เสยผมตัวเอง มองเซียงจั้วอย่างระมัดระวัง "คือ... ฉันบอกแล้วนะ แกต้องห้ามโกรธเด็ดขาดนะ~
เซียงจั้วนิ่งไปทั้งตัว...หรี่ตาลง ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความคมกริบ "หมายความว่ายังไง?"
"คือ... ระบบของน้องแก เรา...ติดต่อ...ไม่...ได้...แล้ว..." ยิ่งพูดเสียงเฉินอวี่ก็ยิ่งเบาลง แต่ยังเหมือนค้อนหนักทุบลงบนตัวเซียงจั้วทุกคำ "ก็หมายความว่า..."
"ก็คือ แกทำน้องฉันหาย สินะ... ดี ดีมาก" เซียงจั้วหัวเราะออกมาด้วยความโกรธจริงๆ
"เฮ้ย! ใครว่าพวกเราทำให้หาย เขาขอทำภารกิจเอง ฉันจะบอกว่าไม่ได้ก็คงไม่ได้ แล้วฉันยังเลือกโลกที่ตรงกับวิชาเอกของเขามาให้ด้วยนะ"
เซียงจั้วดึงดาบแหวนของตัวเองออกมา มองจากด้ามจับถึงปลายดาบ แล้วมองจากปลายดาบไปที่เฉินอวี่ฝั่งตรงข้าม "ได้ แกจะพูดยังไงก็ได้ เอาความตายมาใช้หนี้แล้วกัน ไอ้แก่"
"เฮ้ย แกใจเย็นก่อนสิ..."
สองคนจ้องมองกันเงียบๆ นาน เซียงจั้วประคองตัวให้ใจเย็นลงได้อย่างหวุดหวิด
"พูดมา ทำไมติดต่อระบบไม่ได้? ติดต่อไม่ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ส่งคนอื่นไปตามแล้วหรือยัง? โลกไหน? ภารกิจเขาทำไปถึงไหนแล้ว?"