“บ้านหลังนี้มีห้องทั้งหมดแค่หกห้อง ห้องหลักฉันจะอยู่เอง ส่วนห้องที่เหลือก็แบ่งให้ลูกใหญ่สองห้อง ลูกเล็กสองห้อง”
จางโหย่วไฉ่เงยหน้ามองแม่ รู้สึกราวกับว่าตัวเองไม่เคยรู้จักแม่มาก่อนเลย
ตอนสร้างบ้าน แม่บอกว่าตัวเองออกแรงมากที่สุด แน่นอนว่าบ้านหลังนี้ในอนาคตย่อมต้องมีส่วนของเขาครึ่งหนึ่ง
ตอนนั้นเขาก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน
ตอนสร้างบ้านเขาออกแรงไปมาก แถมยังเรียกพี่น้องมาช่วยอีกตั้งหลายคน พูดกันตามตรง ไม่ว่าจะอิฐหรือกระเบื้อง ตลอดจนเรื่องต่าง ๆ เขาล้วนทุ่มเทแรงกายแรงใจให้ทั้งนั้น
แต่สุดท้ายบ้านอิฐมุงกระเบื้องที่สร้างเสร็จกลับไม่มีห้องไหนเป็นของเขาเลย
“แม่ครับ แล้วจะให้ครอบครัวสามคนของผมไปอยู่ที่ไหนล่ะครับ?”
หัวหน้าหมู่บ้านเองก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ทำเกินไปหน่อย ใคร ๆ ก็รู้ว่าบ้านหลายห้องของตระกูลจางสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากแค่ไหน
“ป้าครับ บ้านหลังนี้ไม่แบ่งให้อาสองสักสองห้อง แบบนี้ไม่เหมาะหรือเปล่าครับ?”
“โธ่ ฉันก็คิดเผื่ออาสองน่ะสิ อาสองมีฝีมือช่างก่ออิฐมุงกระเบื้อง จะสร้างบ้านใหม่ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร
“ยกบ้านเก่าของเราให้อาสองไปก็แล้วกัน”
“ที่ดินในเขตหมู่บ้านของบ้านเก่านั่น ถ้าสร้างบ้านขึ้นมา ก็สร้างห้องหลักได้ตั้งห้าห้องเลยนะ”
“อาสอง แม่ไม่ได้เอาเปรียบเจ้านะ แม่เข้าข้างเจ้าอยู่ต่างหาก!
“หลายปีมานี้เจ้าทุ่มเทให้ครอบครัวไปตั้งเท่าไร แม่รู้ดี เพราะอย่างนี้ถึงยกที่ดินให้เจ้าเพียงคนเดียว”
คำพูดของแม่จางทำเอาหัวหน้าหมู่บ้านแทบไม่อยากมอง
“ป้าครับ บ้านเก่านั่นพังหมดแล้ว เหลือแต่ซากกำแพง จะให้คนอยู่ได้ยังไงครับ?”