โจวปั๋วและจินจูมองดูกระบี่ยาวที่ยังสั่นไหวอยู่ตรงหน้า สีหน้าแปรเปลี่ยนไป
ไท่จื่อฟังเจตนาของเฉียวจงกั๋วออก พระองค์สนับสนุนเต็มที่อยู่แล้ว จึงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ตรัสเสียงเย็นว่า
“เมื่อครู่ ขณะเสด็จพ่อฟื้นคืนสติชั่วขณะ ทรงตรัสสั่งให้ข้าลงมือ หวงกงกงก็เห็นอยู่แก่ตา”
“ทว่า เสด็จพ่อทรงพลีพระวรกายเพื่อแผ่นดินได้ ข้าในฐานะโอรส กลับทำเรื่องอกตัญญูดังกล่าวมิได้”
“วันนี้ เข้าตาจนถึงเพียงนี้ เจ้าไม่มีทางชนะ หากยังคิดหนีรอดไปทั้งตัว ช่างไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาเสียเลย!”
“ซ้ำร้าย—”
ไท่จื่อกวาดตามองบ่าขององค์ชายรองเล็กน้อย
“แผลของเจ้า... จะทนได้อีกนานเท่าใด?”
“อย่าใช้เสด็จพ่อมาข่มขู่ข้าอีกเลย การปล่อยให้เจ้าไปได้ก็ถึงขีดสุดแล้ว หากเจ้ากล้าทำร้ายเสด็จพ่อแม้ปลายเส้น วันนี้เสนาขุนนางทั้งปวงเป็นพยาน ข้าจะหักกันลงกับเจ้า!”
แท้จริงแล้วสถานการณ์ตอนนี้คือปมมรณะ เสิ่นหยวนไป๋ผู้คุมชีวิตฮ่องเต้หยงไว้ กล่าวกันตามจริงก็ยังกุมความได้เปรียบ
แต่สิ่งที่เล่นกันอยู่ตอนนี้คือสงครามจิตวิทยา คำพูดของไท่จื่อจึงไม่ต่างจากการพูดให้เสิ่นหยวนไป๋ฟัง สู้ว่าพูดให้โจวปั๋วและจินจูฟังเสียมากกว่า
ผู้ใต้บังคับบัญชาของเสิ่นหยวนไป๋เหล่านี้ ล้วนมีความภักดีอย่างปราศจากข้อสงสัย
หลิวอวิ๋นได้ฟังก็หันมองสีหน้าซีดขาวและปากแผลน่าเกลียดบนบ่าของเสิ่นหยวนไป๋ ใบหน้าก็ปรากฏความกังวลขึ้นมาจริง ๆ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงโจวปั๋วที่ตอนนี้กำลังรู้สึกผิดมหันต์ และจินจูที่หมดเรี่ยวแรงทั้งตัว
เสิ่นหยวนไป๋ฟังแล้วก็รู้สึกว่าผิดปกติ จึงหันกลับไปตวาดเสียงต่ำว่า “อย่าทำเรื่องโง่! นี่เป็นแค่กลยุทธ์บั่นทอนจิตใจของไท่จื่อ!”
ทว่าโจวปั๋วและจินจูรู้ดี ว่าการออกจากวังครั้งนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการหลบหนี