ฮ่องเต้หยงเสด็จมาถึง ทรงมองเห็นไท่จื่อ ถานฮั่นฉือ เฉียวจงกั๋ว และองค์ชายรองที่รออยู่หน้าตำหนักทรงพระอักษรในคราเดียว
พระเนตรกวาดผ่านผู้คนทีละคน เมื่อมาหยุดที่องค์ชายรองก็แทบจะละสายตาไม่คล้อย
หวงเผยตามอยู่ด้านข้าง สัมผัสได้ว่าฝีพระบาทของฮ่องเต้หยงชะงักลงชั่วขณะ แล้วเร่งเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน
เขารู้สึกฉงนเงยหน้าขึ้นก็เห็นฮ่องเต้หยงเสด็จไปอยู่เบื้องหน้าองค์ชายรองแล้ว
"ถวายบังคมเสด็จพ่อ ฝ่าบาท"
"ลุกขึ้นเถิด"
สุรเสียงของฮ่องเต้หยงทุ้มต่ำ เปี่ยมด้วยพระราชอำนาจ
องค์ชายรองสังเกตเห็นฉลองพระองค์ปักลายสีดำสนิทเบื้องหน้า ในใจก็อดปั่นป่วนขึ้นมาเล็กน้อยมิได้
เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เงยหน้ามองสบพระเนตรฮ่องเต้หยง เอ่ยด้วยรอยยิ้มเสียงแผ่วว่า "เสด็จพ่อ ลูกกลับมาแล้ว"
ฮ่องเต้หยงทอดพระเนตรเห็นใบหน้านี้ ดวงจิตพลันเลื่อนลอยไปชั่วขณะ
ทันทีที่เห็นองค์ชายรอง พระองค์ก็อดหวนระลึกถึงอวี้หลิวไม่ได้ ราวกับความทรงจำเกี่ยวกับอวี้หลิวที่ค่อยๆ เลือนรางไปในช่วงนี้พลันหวนคืนมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
"เซิ่งหลาง เจ้าไม่มีวันลืมอวี้เอ๋อใช่หรือไม่? อวี้เอ๋อ... อวี้เอ๋อก็ไม่ต้องการจากเจ้าไปเลย"
"โชคชะตาเล่นตลกกระนั้นหรือเซิ่งหลาง เหตุใดข้าต้องเป็นองค์หญิงแว่นแคว้นอริ เหตุใดทุกคนจึงไม่ยอมรับข้า..."
"เซิ่งหลาง เจ้าอย่าโทษพวกเขาเลย อย่าโทษฮองเฮา ฮองเฮา... อวี้เอ๋อเข้าใจนาง นางทำเพื่อราชวงศ์หยง เพื่อเซิ่งหลางเจ้า..."
ภาพวาระสุดท้ายของอวี้หลิวพลันแวบขึ้นในห้วงทรงดำริ ฮ่องเต้หยงทรงรู้สึกราวกับพระหทัยถูกกรีดเฉือน
ณ ขณะนี้ ความอาลัยรักและเสน่หาที่เพิ่งก่อตัวขึ้นใหม่ต่อฮองเฮาตลอดช่วงเวลานี้ก็เริ่มเลือนหายไปอีกครา
"ฝ่าบาท กระหม่อมขอเข้าเฝ้าเพื่อรายงานภารกิจ"
เฉียวจงกั๋วยืนอยู่ด้านข้าง เห็นฮ่องเต้หยงทอดพระเนตรองค์ชายรองด้วยพระเนตรอันพร่ามัว ก็อดประหลาดใจยิ่งนักมิได้ จึงรีบเอ่ยขึ้นเพื่อดึงพระสติของฮ่องเต้หยงกลับคืน