"ผู้ใด?"
ภายในห้องมีเสียงเย็นเยือบขององค์ชายรองดังออกมา
โจวปั๋วไม่ได้พบองค์ชายรองมาเนิ่นนาน พอได้ฟังน้ำเสียงคุ้นเคยนี้ น้ำตาก็เอ่อขึ้นมาในทันที
"องค์ชาย กระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ"
ประตูถูกผลักเปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด องค์ชายรองทรงอาภรณ์ลำลองยืนอยู่หน้าโจวปั๋ว
โจวปั๋วเห็นองค์ชายรองซูบผอมไปเพียงนี้ ปวดใจจนน้ำตาไหลริน
"องค์ชาย พระองค์ซูบลงนัก"
องค์ชายรองมีสีหน้าซีดเซียว เมื่อพบโจวปั๋วที่ยันไม้เท้าอยู่ ในใจก็ตกใจไม่แพ้กัน
"โจวปั๋ว ขาของเจ้าหรือ?"
ใบหน้าของโจวปั๋วเต็มไปด้วยความละอาย ครานี้องค์ชายรองจึงประคองเขาเข้ามาในเรือน
ครั้นเห็นว่าไร้ผู้คน โจวปั๋วก็ทิ้งไม้เท้าพลางคุกเข่าลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นเบื้องหน้าองค์ชายรองทันที
"องค์ชาย! กระหม่อมไร้ความสามารถ การเคลื่อนไหวในเมืองหลวงล้มเหลวสิ้นเชิง!"
องค์ชายรองก้มหน้ามองโจวปั๋วที่โขกศีรษะไม่หยุด นึกขมขื่นมิอาจห้ามได้
"โจวปั๋ว ขาของเจ้า...ก็ได้รับบาดเจ็บในคืนนั้นหรือ?"
โจวปั๋วยืดตัวขึ้นตรง ใบหน้าเก่าแก่อาบน้ำตา เขาผงกศีรษะด้วยความละอายใจ บัดนี้ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยชื่อจูเฟิง
แววตาองค์ชายรองซ่อนความอ่อนล้า แต่ก็ยังก้มตัวพยุงโจวปั๋วให้ลุกขึ้น
"โจวปั๋ว ลุกเถิด แผลที่บ่าข้ายังมิหายสนิท ไม่อาจออกแรงได้"
โจวปั๋วตั้งใจจะคุกเข่าลงอีก แต่ได้ฟังดังนั้นก็เกรงว่าจะกระทบกระเทือนบาดแผลขององค์ชายรอง จึงประคองร่างลุกขึ้นอย่างยากลำบากทันที
"โจวปั๋ว ยามนี้ในเมืองหลวงต้องพึ่งพาเจ้าควบคุมสถานการณ์ทั้งหมด เจ้ามาที่นี่มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นหรือไม่?"
องค์ชายรองยังคงเยือกเย็น น้ำเสียงราบเรียบไม่แสดงความรู้สึกผิดปกติ
พระองค์เคยตรัสไว้แล้ว หลังตื่นนอนครานั้นจะปรับจิตใจให้ดีขึ้นเอง