ภายในห้องเงียบสงัดไร้เสียง เมื่อความหวาดกลัวและสิ้นหวังพัดโถมเข้ามา โจวปั๋วกลับค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ
บัดนี้องค์ชายมิได้ประทับอยู่ จูเฟิงก็สิ้นชีพแล้ว หากเขายังไม่อาจสงบจิตใจ สถานการณ์ในเมืองหลวงก็คงเละเทะจนมิอาจเยียวยา!
อย่ารีบร้อน นางเซิ่งซิ่วหรันเคยว่าไว้ นางได้มอบจดหมายที่มีความลับให้ผู้อื่น หากนางตาย จดหมายนั้นจะถูกเปิดเผยแก่สาธารณชน
สิ่งที่ต้องใส่ใจในยามนี้คือข่าวลือในเมืองหลวง และหากว่าโดยเนื้อแท้ นางเซิ่งซิ่วหรันก็มิได้มีหลักฐาน!
หากนางเอ่ยถึงถ้อยคำที่เขาเคยพูด ณ ภูผาจำลองในจดหมาย ก็ยิ่งไม่ต้องตื่นตระหนก ต่อให้โทษทัณฑ์ทรมานทั้งใต้หล้ามาเยือน เขาก็จะไม่ทรยศองค์ชายแม้เพียงครึ่งส่วน!
และภายใต้เงื่อนไขไร้หลักฐาน หากข่าวลือแพร่สะพัด ฮ่องเต้หยงก็คงไม่นิ่งดูดาย
ด้วยความสามารถของฮ่องเต้หยง การสืบสาวราวเรื่องจนพบผู้แพร่ข่าวลือย่อมไม่เป็นปัญหา ถึงตอนนั้นหากข่าวลือยังไม่สลาย ฮ่องเต้หยงอาจใช้การสังหารเพื่อยุติความวุ่นวาย!
คิดให้ลึกซึ้ง องค์ชายถูก "ผู้ประสงค์ร้าย" โจมตีเช่นนี้ ย่อมเห็นได้ถึงเจตนาอันชั่วร้าย หากฉวยโอกาสนี้โยนความผิดให้ไท่จื่อและตระกูลเฉียว มิเป็นการพลิกวิกฤตเป็นโอกาสอันยอดเยี่ยมดอกหรือ?
หากเรื่องนี้สำเร็จ องค์ชายก็คงไร้ผู้ต่อกรอีกแล้ว!
ถูกต้อง!
อย่าสั่นคลอนจิตใจ ยามนี้ยังไม่ถึงทางตัน แพ้ชนะยังมิอาจชี้ขาด!
วิเคราะห์ข้อดีข้อเสียมาถึงตรงนี้ โจวปั๋วก็สงบจิตใจลงได้โดยสิ้นเชิง
เขาค้ำกายบนเตียง ใช้พลังใจกัดฟันพยุงตัวขึ้น เมื่อรู้ชัดว่าขาขวาไร้ความรู้สึกโดยแท้จริง เขาจึงทุบขาถี่ ๆ สองที ใจเต็มไปด้วยความคับแค้น