ปรมาจารย์เชอย่อมต้องพูดคุยกับเสิ่นหยวนไป๋ล่วงหน้าแล้ว ก่อนหน้านี้บนทางเดินในวังเขาหยุดฝีเท้าเอง ย่อมรู้เห็นเรื่องการลอบสังหารกลางทางเดินในวัง
ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงจนหาได้แสร้งไม่เช่นนั้น บ่งชัดว่าเรื่องกู่ชำรุดในคลังสมบัตินั้นเขาไม่รู้เห็นด้วย
ไป๋หลี่เฉิงโย่ววางแผนการนี้ไว้แล้ว กู่ชำรุดนั้นย่อมต้องอยู่ในมือเขาแล้ว แต่ครั้นเกิดเรื่องวุ่นวายวันนี้ ผู้คนล้วนนึกว่าเสิ่นหยวนไป๋สมปรารถนาแล้ว
รอให้ปรมาจารย์เชอกลับไปพบเสิ่นหยวนไป๋ เมื่อถามถึงเรื่องกู่ชำรุด เสิ่นหยวนไป๋จะปฏิเสธโดยตรง หรือไม่ก็บอกความจริงว่าแผนของเขาถูกขัดขวางจึงไม่ได้มา
แต่เสิ่นหยวนไป๋ยิ่งปฏิเสธ ปรมาจารย์เชอยิ่งระแวงหนักกว่าเดิม
ชาวแคว้นเป่ยย่อมรู้ดีที่สุดถึงฤทธิ์ร้ายของกู่ชักวิญญาณ บัดนี้กู่แม่อยู่ในกายเสิ่นหยวนไป๋ หากเสิ่นหยวนไป๋ครอบครองกู่ลูกไว้แต่กลับไม่ยอมรับ ปรมาจารย์เชอจะวางใจได้อย่างไร อ๋องจินอวี้จะวางใจได้อย่างไร
กลยุทธ์นี้ทำให้เสิ่นหยวนไป๋เถียงไม่ออกเลยจริงแท้
ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมยิ่งนัก
เฉียวเจียวเจียวคิดถึงตรงนี้ ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น
นางเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่มอบให้ปรมาจารย์เชอเช่นกัน ปรมาจารย์เชอต้องปลอดภัยกลับถึงแคว้นเป่ย และกลายเป็น "โจวปั๋วหมายเลขสอง" ที่อุทิศตนต่อหน้าที่ให้จงได้
บัดนี้บนหน้าผากของกั๋วจู่มีเส้นเลือดปูดขึ้น ปวดพระเศียรถึงขีดสุด
ในคลังสมบัติมีสิ่งของดีงามมากมาย เหตุใดจึงสูญหายแต่กู่ชำรุด แสดงว่าอีกฝ่ายเตรียมพร้อมบริบูรณ์ เป้าหมายชัดเจน
เรื่องนี้ควรรู้กันเพียงเขากับก่วนเซิ่งเท่านั้น ความภักดีของก่วนเซิ่งเขาย่อมรู้ดี ไม่มีอะไรต้องระแวง