"ฝ่าบาท หม่อมฉันทูลลาแล้ว"
ฮองเฮาไม่ประสงค์จะอยู่ที่นี่ เพื่อเสแสร้งกับฮ่องเต้หยงต่อไป
ตำหนักหย่างซิน... อิฐทุกก้อน กระเบื้องทุกแผ่น เสาทุกต้นแห่งนี้ ล้วนเป็นพยานแก่ช่วงเวลาอันต่ำต้อยและน่าอัปยศที่สุดของนาง
ฮองเฮากล่าวจบ กำลังจะลุกขึ้น ทว่าฮ่องเต้หยงกลับคว้าข้อมือนางไว้อีกครั้ง
ฮองเฮารู้สึกขัดข้องพระทัยในทันที ฮ่องเต้หยงก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า
"ฮองเฮา เรื่องนี้เป็นแผนของจ้านเอ๋อร์หรือไม่"
ฮองเฮาได้ฟังคำนี้ หทัยพลันเต้นระรัว ทว่าสีพระพักตร์กลับไม่เปลี่ยนแปลง
"ฝ่าบาทตรัสสิ่งใด หม่อมฉันไม่เข้าใจ"
ฮ่องเต้หยงทรงพระสรวลเย็นชา ทันใดนั้นพระหัตถ์ก็ออกแรงอย่างรุนแรง
ฮองเฮามิทันตั้งพระองค์ ถูกดึงจนพระวรกายซบเข้าสู่พระอุระของฮ่องเต้หยง
หวงเผยเห็นภาพนี้ ก็ตกตะลึงจนรีบหมุนกายกลับไป
ฮ่องเต้หยงโน้มพระพักตร์เข้าใกล้พระกรรณของฮองเฮา ทรงสูดลมหายใจอันอบอวลด้วยกลิ่นหอมที่คุ้นเคยยิ่ง ทว่าห่างหายไปนาน ละมุนละไม
หลายปีมานี้ กลิ่นหอมที่นางโปรดใช้หาได้เปลี่ยนไป
"ฮองเฮา เจ้ามิเข้าใจสิ่งที่เจิ้นกล่าวจริงหรือ"
"เจ้าล่อให้เจิ้นไปที่ตำหนักจิ้งเฟย ให้เจิ้นได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเหล่าซาน เหล่าซานนั้นเป็นคนกล้าได้กล้าเสีย มันเข้าสู่สถานการณ์ด้วยตนเอง ทำเอาเจิ้นกริ้วจนมีรับสั่งให้ปิดตำหนักทั้งหมดเพื่อสอบสวนเรื่องนี้"
"ครานี้ เรื่องขององค์ชายรองก็จะถูกโยงออกมาได้อย่างแนบเนียน เรื่องราวทั้งหลายเหล่านี้ ล้วนมีเพียงจ้านเอ๋อร์เท่านั้นที่มีความสามารถเช่นนี้ในการควบคุมสถานการณ์โดยรวม"
"ฮองเฮา เจิ้นกล่าวผิดแต่ประการใด"
ฮองเฮาได้ยินดังนั้นพระหทัยก็กระหน่ำยิ่ง นางทราบว่าเรื่องนี้สุดท้ายก็ไม่อาจปิดบังฮ่องเต้หยงได้ หากคาดไม่ถึงว่าพระองค์จะทรงทราบชาติกำเนิดขององค์ชายรอง ทั้งที่พระทัยปั่นป่วนถึงเพียงนี้ กลับยังทรงพระสติใคร่ครวญได้เยือกเย็นถึงเพียงนี้!