เข้าไปในโรงสงเคราะห์แล้ว เฉียวฉือลิ่วก็ทำหน้าที่อย่างเคร่งครัดเฝ้าอยู่ที่นี่ ไม่เคยละจากไปแม้แต่ก้าวเดียว
ท่านอาฉียวโบกมือให้เขา
“ฉือลิ่ว เจ้าลงไปก่อน เฝ้าที่หน้าประตูโรงสงเคราะห์ อย่าให้ผู้ใดเข้า หากคุณชายใหญ่มาถึง จงบอกว่าข้ามีธุระสำคัญอยู่ด้านใน คุณชายใหญ่ย่อมเข้าใจเอง”
เฉียวฉือลิ่วน้อมรับคำสั่งแล้วรีบปลีกตัวไปยังหน้าประตูโรงสงเคราะห์
ท่านอาฉียวอุ้มเฉียวเจียวเจียวเข้าไปในเรือน แล้วกลอนประตูอย่างแน่นหนา
“คุณหนู ได้แล้ว”
เฉียวเจียวเจียวมองท่านอาฉียวอย่างซาบซึ้งแล้วพยักหน้า “ท่านอาฉียว ให้ข้าลงเถิด”
พอเท้าแตะพื้น นางก็รู้สึกว่าขาทั้งสองข้างอ่อนยวบ มองดูซานอี้ที่สลบไสลอยู่ไม่ไกล ในใจเต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลาย
การกระทำของนางยังไม่รอบคอบพอ จึงทิ้งภัยแฝงไว้
หากตอนนั้นก่อนใช้ซื้อขายบุญกุศล นางได้กำชับให้ท่านอาฉียวสลบซานอี้เสียก่อนก็คงดี