จินจูได้ฟังถึงตรงนี้ก็แอบถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
ไอ้โจวหลิวนี่ยังไม่โง่ถึงขั้นหมดปัญญาช่วย!
ลิ่วฝูจื่อคาดการณ์ไว้แต่แรกแล้วว่าโจวปั๋วคงไม่ยอมรับง่าย ๆ ตลอดวันที่ถูกขังในคุก เมื่อทนความเจ็บปวดไม่ไหวก็หมกมุ่นคิดหาวิธีรับมือ บัดนี้ก็ได้ใช้งานเสียที!
"ฝ่าบาท ไอ้หมู่นี่กล้าดีอย่างไร!"
ลิ่วฝูจื่อร้องอุทาน ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"แม้ไอ้หมู่นี่จะได้ยินวาจาลับสุดสะเทือนเช่นนั้น แต่เพื่อชีวิตสกปรกของตนก็ไม่กล้าแพร่งพรายออกมา"
"หากวันนั้นมิใช่เผยพิรุธต่อหน้าหวงกงกง ไอ้หมู่นี่ก็คงไม่ตกต่ำถึงเพียงนี้ ชีวิตน้อย ๆ ใกล้ดับอยู่ร่อมร่อ!"
"เมื่อบัดนี้เรื่องราวล้วนเปิดเผยตรงหน้าแล้ว ไอ้หมู่นี่เกิดมาต่ำต้อย แต่ก็ขออวดอ้างวาจาอันหาญกล้าสักคำ!"
"ในใจของไอ้หมู่นี่ชิงชังทรชนจากแคว้นเป่ยที่สุด หากบัดนี้ปล่อยให้ทรชนทำให้สายเลือดเชื้อพระวงศ์ขุ่นมัว ไอ้หมู่นี่ตายก็ไม่ยอมหลับตา!"
"ฝ่าบาท ไอ้หมู่นี่กล้าเอาชีวิตเป็นประกัน คำลับของโจวปั๋วที่ได้ยินมาทุกคำเป็นความจริง หากมีเท็จ ขอให้ลิ่วฝูจื่อตายอย่างไร้ซากศพ ไม่อาจไปผุดไปเกิดชั่วนิรันดร์!"
สิ้นวาจา ผู้คนในท้องพระโรงล้วนมีสีหน้าตื่นตะลึง
แม้แต่ไท่จื่อก็คาดไม่ถึงว่าขันทีน้อยที่หมิงฝานเลือกไว้จะซื่อสัตย์ภักดีและห้าวหาญถึงเพียงนี้ สะเทือนอารมณ์ยิ่งนัก!
ใจของหวงเผยสั่นสะท้านอย่างยิ่ง!
นี่... เจ้าเด็กนี่ ช่างเชิดหน้าชูตาให้พวกขันทีนัก!
ร่างกายพิการไม่ใช่เรื่องน่าอัปยศ ใจเปี่ยมคุณธรรมต่างหากคือลูกผู้ชาย!
เจ้าเด็กนี่หากมีชีวิตรอด เขายังอยากรับเป็นลูกบุญธรรมเสียด้วยซ้ำ