"นายท่าน! ทางนี้!"
ทันใดนั้น เสียงที่คุ้นเคยยิ่งของเฉียวซื่อซานก็ดังมาจากหน้าประตู
ท่านอาฉียวพบหลักใจในบัดดล ร้องตะโกนว่า "ข้าอยู่ที่นี่!"
จากนั้นเขาก็ก้มลงถามว่า "ชิวเหนียง เจ้ารู้หรือไม่ว่าห้องใต้ดินอยู่ที่ใด"
ชิวเหนียงอ่อนแรงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น เพียงอาศัยความมุ่งมั่นพยักหน้าน้อยๆ
ท่านอาฉียวเห็นดังนั้นก็กัดฟันกล่าวว่า "ชิวเหนียง เจ้าจงอดกลั้นสักครู่ ข้าจะแบกเจ้าขึ้น เจ้าชี้ทางให้พวกเรา!"
"ได้......" ชิวเหนียงตอบรับแผ่วเบา
ท่านอาฉียวย่อตัวลงประคองชิวเหนียงขึ้น แล้วค่อยๆ แบกนางขึ้นหลัง
ชิวเหนียงเจ็บจนสูดลมหายใจถี่ๆ ทว่ากลับไม่ปริปากร้องเจ็บแม้สักคำ
ครานี้ เฉียวเทียนจิงห่มผ้าคลุมอุ้มเฉียวเจียวเจียวไว้ในอก พร้อมองครักษ์ลับเก้านายกรูกันเข้ามา
ท่านอาฉียวเร่งแบกชิวเหนียงเข้าหา เล่าสถานการณ์ให้กระจ่างในไม่กี่คำ
เฉียวเทียนจิงได้ฟังสีหน้าหนักแน่น สั่งการทันทีว่า
"ทิ้งไว้หกนาย จับทุกคนที่นี่มัดไว้ โดยเฉพาะต้องตรวจสอบว่าภายในปากพวกเขาซ่อนยาพิษไว้หรือไม่ อย่าได้ประมาทเด็ดขาด! จับตาดูสตรีผู้นั้นไว้!"
"ที่เหลือตามข้าไปช่วยคน!"
เหล่าองครักษ์ลับขานรับด้วยความเคร่งขรึม หกนายก้าวออกมาในทันที
เฉียวเทียนจิงเข้าใกล้ชิวเหนียง กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า "ชิวเหนียง พวกเรามาเพื่อช่วยเด็กๆ รบกวนเจ้ารีบชี้ทางให้พวกเราด้วย!"
ชิวเหนียงย่อมรู้ว่าสถานการณ์เร่งด่วนเพียงใด นางรีบสะบัดศีรษะ ข่มความมึนงงแล้วชี้ออกไปนอกห้องโถง "ออกประตู......เลี้ยวขวา......แล้วตรงไปทางซ้ายด้านหน้า....."