"นั่น... นั่นคือกำลังเสริม!"
ในหมู่ทหารหยงมีผู้เปล่งเสียงสั่นเครือด้วยความตื้นตัน น้ำตาไหลอาบแก้ม
ทัพสวรรค์ประหนึ่งเทพประทาน กลับกลายเป็นสหายร่วมรบ!
ทหารหยงสามหมื่นนายที่คิดว่าตนต้องตายแน่ บัดนี้กลับฮึกเหิมประหนึ่งสูบเลือดไก่ กระบวนท่าพุ่งแทงฟันฟาดยิ่งดุดันไม่เกรงกลัว
ผู้ที่กรูเข้ามาช่วยในยามนี้ คือทหารประจำเมืองอู่ติ้งสี่หมื่นนายที่ถูกทิ้งไว้ในเมือง
หลายเดือนมานี้ พวกเขาอัดอั้นเพราะโรคระบาดนักหนา เมื่อครู่ซ่อนตัวอยู่ในเมือง ได้ยินเสียงโห่ร้องสังหารสะเทือนฟ้าอยู่ด้านนอก ก็ยิ่งกำหมัดแน่น เลือดลมสูบฉีด!
ลมร้อนแล้งในเมืองอู่ติ้งถูกพวกเขาพัดพาออกมา คละเคล้ากลิ่นไหม้ถ่านฉุนจัด ประหนึ่งประกาศว่ากองทัพอู่ติ้งได้ฟื้นคืนจากเปลวเพลิงแห่งโรคร้าย!
"สังหาร!"
ขวัญกำลังใจของทหารหยงพุ่งพล่าน กระบวนท่าเฉียบคมรวดเร็ว
ทหารเป่ยไม่รู้ความจริง เมื่อเห็นกำลังพลหลั่งไหลจากเมืองอู่ติ้งไม่ขาดสาย สถานการณ์ข้าศึกไม่กระจ่าง คำสั่งแม่ทัพก็ล่าช้าไม่มา ขวัญทหารจึงสั่นคลอนในทันใด
ภายใต้สถานการณ์ที่ฝ่ายหนึ่งรุกอีกฝ่ายถอย กระบวนทัพของทหารเป่ยถูกตีแตกกระจัดกระจาย สถานการณ์แนวหน้าพลิกผันในพริบตา!
ณ ที่ไกลออกไป ม่อเชียนไต้เห็นธงอักษรหย่งถูกชักขึ้นบนหอประตูเมืองอู่ติ้ง รอยยิ้มที่มุมปากก็แข็งค้าง ความหนาวเย็นไร้สาเหตุไต่ขึ้นตามสันหลัง
เขายืดตัวตรงด้วยความไม่เชื่อ ในชั่วพริบตาเดียว ความคิดนับไม่ถ้วนแล่นผ่านในใจ ทว่าไม่อาจจับต้นชนปลายได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ
ขณะนั้น ฉางฟู่เจียงที่อยู่ด้านข้างยื่นคอไปข้างหน้า ดวงตาเบิกโพลง แสดงท่าทางตื่นตระหนกยิ่งกว่าม่อเชียนไต้เสียอีก