เฉียวเทียนจิงยิ้มพลางพยักหน้า แล้วหยิบบัญชีขึ้นมาอีกเล่มหนึ่งเปิดอ่านผ่าน ๆ
หานหย่าเสียนตกตะลึงถึงกับเบิกตางดงามคู่นั้นกว้าง
เมื่อครู่ นางเพียงกวาดตามองคร่าว ๆ ก็พบว่าบัญชีเหล่านี้มียอดเงินไหลเวียนมากจนน่าตกใจ นี่ต้องเกี่ยวข้องกับเงินทองมากมายเพียงใด!
บิดาของนางทุ่มเทกายใจให้กับงานราชการ ไม่ถนัดเรื่องการค้าขาย
ดังนั้นจวนสกุลหานจึงอาศัยเบี้ยหวัดของท่านพ่อกับร้านค้าและที่ดินซึ่งตกทอดมาจากบรรพบุรุษไม่กี่แห่งเลี้ยงชีพ
ชีวิตไม่อาจเรียกว่ามั่งคั่งล้นฟ้า แต่เมื่อเทียบกับผู้ที่เหนือกว่าเราก็สู้ไม่ได้ ทว่ามองลงมายังผู้ที่ด้อยกว่าเราก็ยังดีกว่ามาก นางพึงพอใจในสิ่งที่มีมาโดยตลอด
ส่วนตระกูลเฉียว นางรู้ว่าฐานะของตระกูลเฉียวย่อมดีกว่าสกุลหานมากนัก ไม่ว่าพ่อสามี ท่านพี่เฉียว หรือน้องรองล้วนได้รับเบี้ยหวัด
อีกทั้งเมื่อครั้งอดีตบิดาสามีทรงคุณงามความดีด้านการทหาร เกียรติยศเลื่องลือไปทั่วหล้า ของกำนัลจากในวังหลั่งไหลดั่งสายน้ำขนเข้าจวนตระกูลเฉียว นี่ก็นับเป็นรากฐานอันสำคัญยิ่ง
ทว่าผู้ที่ร่ำรวยที่สุดในจวนน่าจะเป็นท่านแม่ เพราะในเมืองหลวงเล่าลือกันหนาหูว่า เมื่อครั้งกั๋วกงเหยี่ยนโจวส่งธิดาออกเรือน สินสอดทองหมั้นถูกขนเข้าจวนตระกูลเฉียวนานถึงสามชั่วยามจึงหมด
ดังนั้นหานหย่าเสียนจึงมองว่าการสั่งสมทรัพย์สินของจวนตระกูลเฉียวนั้นสูงส่งยิ่งนัก
แต่ในยามนี้ เมื่อนางเห็นบัญชีตรงหน้า ก็เพิ่งตระหนักว่าตนคือกบในกะลา!
"นี่... นี่มัน..."
หานหย่าเสียนตะกุกตะกักอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายมองเฉียวเทียนจิงแล้วเอ่ยอย่างลังเลว่า
"ท่านพี่เฉียว บ้านเรา... มิได้ก่อเรื่องไม่ดีอะไรใช่หรือไม่?"
เฉียวเทียนจิงได้ฟังก็อดหัวเราะเบา ๆ ออกมาไม่ได้ จูงมือนางไปนั่งข้าง ๆ แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า