กล่าวถึงจุดนี้ เสิ่นหนิงอวิ๋นน้ำเสียงสั่นเครือ ขอบตาเจ็บร้าว แทบจะหลั่งน้ำตาออกมา
กษัตริย์ทรงฟังคำพูดของนางแล้ว สีพระพักตร์พลันแปรเปลี่ยนหลายครา
เสิ่นหนิงอวิ๋นมือทั้งสองกำแน่น นางยังพูดไม่จบ!
ท่านป้าปีนั้นถูกรังแกข่มเหงมากมายเพียงนั้น ยังไม่เคยคิดร้ายต่อนายท่านเลยสักนิด เหตุใดในปากนายท่าน นางจึงกลายเป็นคนร้ายกาจชั่วช้า ไร้ยางอายถึงเพียงนั้น!
“นายท่าน ปีนั้นท่านป้าไม่เคยสังเกตพบการลับลวงของท่านเลย ที่นางหยุดมือลง ก็เพราะทนเห็นท่านเจ็บไม่ได้!”
“หากจะใช้พิษดักวิญญาณ ตัวอ่อนจำเป็นต้องเข้าไปอยู่ในร่างของท่าน ท่านป้าตรึกตรองครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายก็ไม่กล้าทำร้ายประมุขแห่งแคว้น เพื่อช่วยชีวิตคนทั้งสกุล ทำร้ายองค์ราชาผู้ขยันหมั่นเพียรในใจประชาหนานหลี!”
“ท่านป้าล้มเลิกหนทางนี้แล้ว จึงหมั่นทดลองยาและพิษในกายตน อีกทั้งยังเตือนท่านพ่อให้รีบปลีกตัวออกมา”
“นายท่าน ท่านพ่อครองตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีหลายปี ทำคุณแก่หนานหลีไม่น้อย แต่เพื่อขจัดความระแวงและหวาดกลัวของท่าน ท่านพ่อก็ไม่ลังเลที่จะสละอำนาจทั้งปวง อีกทั้งยังตัดขาดกับศิษย์เก่าที่ยังเป็นมิตรสหายหรือลูกศิษย์อีกด้วย”
“นายท่าน เหตุใดความพยายามทั้งหมดของสกุลเราในสายตาท่าน จึงกลายเป็นแผนร้ายและจิตคิดต่างไปเสียหมด?”
เสิ่นหนิงอวิ๋นกล่าวด้วยน้ำเสียงเข้มข้น พอถึงประโยคสุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะทุบหน้าอกตน เจ็บปวดรวดร้าวถึงที่สุด