ภายในท้องพระโรงเงียบงันไปหลายอึดใจ
หวงเผยหน้าซีด หันมองฮ่องเต้หยงอย่างช้า ๆ
เห็นเพียงฮ่องเต้หยงแทบจะทาบท่อนบนลงบนโต๊ะหยก เขยิบเข้าใกล้ชามน้ำใสนั้น ลมหายใจกระชั้นถี่ ปีกจมูกขยับเข้า-ออก ถึงขั้นเป่าระลอกคลื่นเล็ก ๆ บนผิวน้ำ
ถึงกระนั้น สองหยดเลือดก็กระจายตัวแผ่เป็นเส้นบาง ๆ หากแต่ไม่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน
ฮ่องเต้หยงเงยพระพักตร์ขึ้น โดยพลัน จับจ้ององค์ชายรองด้วยพระเนตรดำขลับที่ปั่นป่วนไปด้วยพายุร้ายแรง ทว่ายังแฝงประกายลังเลและสับสนที่ซุกซ่อนไว้
องค์ชายรองพระพักตร์ซีดเล็กน้อย หันไปมองหมอหลวงโจวที่อยู่ข้างกาย
หมอหลวงโจวเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก รีบพุ่งลงไปคุกเข่าบนพื้น เสียงสั่นพลางทูลว่า “ฝ่าบาท องค์ชายรอง กระหม่อม… กระหม่อมกราบทูลไปก่อนแล้วว่า วิธีร่วมหยดโลหิตนี้เพียงแปดส่วนเท่านั้นที่แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ!”
คำกล่าวนี้เอ่ยจบ บรรดาผู้คนในท้องพระโรงที่มิอาจเข้าใกล้แต่ใจร้อนรนก็เดาผลการตรวจโลหิตได้ในบัดดล
จิ้งเฟยเบิกพระเนตรกว้าง หลังจากตื่นตระหนกกลับบันเทิงพระทัยเบ่งบาน!
สวรรค์ทรงมีพระเนตร!
องค์ชายรองนี่ แท้จริงเป็นบุตรของชายอื่น!
“ลองอีกครั้ง!”
องค์ชายรองคิ้วเขม็งเป็นปม เอ่ยเสียงเฉียบขาด
ยามที่เรื่องราวบังเกิด ชั่วขณะความคิดนับไม่ถ้วนพลันแล่นผ่านในห้วงสมองของเขา
หากหมอหลวงโจวลงมือแทรกแซงจริง บางทีเข็มเงินนั่นอาจมีพิรุธ!
หรือบางทีพวกมันก็คาดเดาความคลางแคลงและการโต้กลับของเขาไว้แล้ว จึงได้เดิมพันครั้งใหญ่
ดังนั้น สิ่งที่ไร้ปัญหา แท้จริงอาจเป็นน้ำชามแรก!