ในตำหนักอี้คุนโถงใหญ่ ฮองเฮากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
“บาปแท้ บาปแท้!”
น้ำตานี้มิได้หลั่งเพื่อฮ่องเต้หยง ทว่าหลั่งเพื่อนางเอง
ภาพเหตุการณ์ในอดีตยังคงแจ่มชัดราวกับเกิดขึ้นตรงหน้า
เขาชุบเลี้ยงอวี๋เฟยราวนางเป็นเทพธิดา อวี๋เฟยพบหน้านางไม่ต้องคารวะไม่ต้องคุกเข่า ความโปรดปรานที่เขาทุ่มเทให้อวี๋เฟยนั้นแท้จริงคือการย่ำยีศักดิ์ศรีของนางผู้เป็นฮองเฮาจมลงในธุลีดิน
ในวังหลังล้วนประจบสอพลอและซ้ำเติมผู้ตกต่ำ ในช่วงหลายปีนั้น แม้แต่นางผู้เป็นฮองเฮาก็ถูกบารมีของอวี๋เฟยกลบรัศมีจนสิ้น
เสี่ยวซื่อ...... กำเนิดของเสี่ยวซื่อ......
คิดถึงตรงนี้ ฮองเฮาแทบจะอาเจียน!
อวี๋เฟยตายไปหลายปีแล้ว เขาเฝ้าคิดถึงไม่เลือนหายก็แล้วไป แต่กลับดื่มสุราจนเมามายในวันครบรอบวันสิ้นของอวี๋เฟย แล้วมาอาละวาดกลางตำหนักอี้คุนของนาง
จอมราชันย์แห่งแคว้นผู้ทรงเกียรติสูญสิ้นซึ่งกิริยามารยาท กระชากนางขึ้นเตียง ปากพร่ำเรียกแต่อวี้หลิว......
คิดถึงตรงนี้ น้ำตาบนใบหน้าฮองเฮาก็ไหลรุนแรงขึ้นกว่าเดิม
ปีนั้นหากจ้านเอ๋อร์รู้ว่านางตั้งครรภ์แล้วดีอกดีใจเช่นนั้น เอาแต่ร้องเรียกหาน้องชายน้องสาวตลอดทั้งวัน นางก็คงหาทางทำลายทารกในครรภ์นี้ไปเสียตั้งแต่นั้น!
นางใช้เวลานานนับนานกว่าจะปลงตก
นางมิอาจอยู่เป็นเพื่อนจ้านเอ๋อร์ไปชั่วกาลนาน โลหิตในครรภ์นี้ก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของนาง
เมื่อถึงวันที่นางจากไปร้อยปี ในวังหลวงที่หนาวเหน็บเยือกเย็นนี้ อย่างน้อยจ้านเอ๋อร์ก็ยังมีน้องชายแท้ๆ หนึ่งคนอยู่เคียงข้างไปจนวาระสุดท้าย