สิ้นคำของเสิ่นหยวนไป๋ ทุกคนเบนสายตาจับจ้องไปที่อ๋องจินอวี้
เหล่าประชาราษฎร์อาบแสงสีทองอยู่ พลันรู้สึกว่าจอมราชันย์หาได้สูงส่งเกินเอื้อมและมิอาจแลมองอีกต่อไป
อ๋องจินอวี้กำที่พักแขนแน่นจนข้อนิ้วขาว หัวใจเต้นรัวดังม้ากลอง บัดนี้เมื่อเห็นผู้คนจับจ้องมาอย่างร้อนแรง ลมหายใจพลันติดขัด เส้นเอ็นที่ขมับปูดโปนราวจะแตก
อ๋องจินซุ่นเห็นดังนั้น หัวใจก็เร่งกระหน่ำ เพราะพลันเห็นช่องทางคว้าบัลลังก์อยู่แค่เอื้อม!
เพียงวันนี้ความผิดของอ๋องจินอวี้ถูกยืนยัน เขาย่อมเป็นผู้นำการปลดฮ่องเต้และตั้งองค์ใหม่ จากนั้นออกพระราชโองการลงทัณฑ์อดีตฮ่องเต้ และประกาศอภัยโทษทั่วแผ่นดิน ความดีความชอบนี้จะรวบรวมใจประชาชนกลับมา!
บ้านเมืองมิอาจไร้จอมราชันย์แม้สักวัน ราษฎรทวงความถูกต้องให้อวี๋หลิว พวกเขาย่อมสงบลง และกษัตริย์ผู้ทรงธรรมอย่างเขา คือสิ่งที่ราษฎรแสวงหามิใช่หรือ?
กำจัดศัตรูภายนอกต้องรักษาภายในให้มั่นคง เมื่อได้บัลลังก์ เขาย่อมปรึกษาร่วมกับม่อเชียนไต้ รับมือกับแคว้นหยง!
คิดได้ดังนั้น อ๋องจินซุ่นพยายามซ่อนความทะยานในดวงตา ประสานมือคำนับอ๋องจินอวี้ แล้วหันไปกล่าวกับเสิ่นหยวนไป๋ด้วยท่าทางองอาจห้าวหาญ:
"เสิ่นหยวนไป๋ ราชันบริสุทธิ์หมดจด ไม่มีสิ่งใดให้ขุ่นข้อง เพียงเผชิญหน้าพระสนมแม่ เหตุใดต้องหวาดหวั่น!"
"วันนี้ ราชันจักประจักษ์ต่อหน้าชาวพระนคร ทำลายแผนร้ายของเจ้า ให้ใต้หล้าเห็นว่า เจ้าคือหมาป่าเนรคุณผู้ไร้ความจงรักภักดีเพียงใด!"