อาเร่อได้ยินเมิ่งกูเซวี่ยร้องเรียกด้วยความร้อนรน ในใจก็พลันตื่นตระหนกขึ้นมาเช่นกัน รีบวางถ้วยในมือลงกับพื้นแล้วสาวเท้าตรงเข้ามา
"ฮองเฟย หม่อมฉันอยู่ที่นี่ ท่านเป็นอะไรเพคะ"
เมิ่งกูเซวี่ยรีบคว้าชายแขนเสื้ออาเร่อเอาไว้ เอ่ยปากด้วยความเร่งรีบว่า "อาเร่อ ข้า...ข้าอาจจะถูกพิษแมลงพิษเข้าแล้ว เจ้ารีบเอาของนั่นมาให้ข้าดมหน่อย!"
"ถูกพิษแมลงพิษ?"
อาเร่อได้ยินดังนั้นสีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยน รีบล้วงมือออกมาจากอกเสื้อหยิบกระบอกเล็กออกมาหนึ่งกระบอก
เฉียวเจียวเจียวมองดูด้วยความอยากรู้ยิ่ง ซื้อขายบุญกุศลกำลังลอยอยู่ข้างกายนางในเวลานี้ เตรียมพร้อมที่จะถอนพิษแมลงพิษให้แก่เมิ่งกูเซวี่ยทุกเมื่อ
อาเร่อขมวดคิ้วเปิดฝากระบอกเล็กออก สีหน้าเคร่งขรึมเอ่ยว่า
"ฮองเฟย ของสิ่งนี้...กลิ่นแรงมาก ท่านอดทนหน่อย หากเพิ่งถูกพิษแมลงพิษเข้าได้ไม่นาน โดยมากก็จะสามารถขับออกมาได้เพคะ"
เมิ่งกูเซวี่ยย่อมเห็นแก่ชีวิตตนเองยิ่งกว่า จึงพยักหน้าโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย "เจ้ามาเถิด! ข้าอดทนได้!"
อาเร่อก้าวเดินเข้ามา สายตากวาดมองไปรอบหนึ่ง สุดท้ายจึงเอ่ยกับเฉียวจงกั๋วว่า
"ท่านเฉียว รบกวนท่าน...กดฮองเฟยเอาไว้หน่อย"
เมิ่งกูเซวี่ย: ( ﾟ∀ﾟ;)
เหตุใดจู่ๆ ถึงรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา...
เฉียวจงกั๋วกลับทำอย่างเด็ดขาดยิ่ง เขาก้าวยาวๆ สามก้าวเข้ามา กล่าวว่า "คุณหนูสกุลเมิ่ง ขออภัยแล้ว" แล้วยกมือขึ้นตรึงศีรษะของเมิ่งกูเซวี่ยเอาไว้
อาเร่อตาว่องไว รีบยื่นกระบอกเล็กนั้นไปไว้ใต้จมูกของเมิ่งกูเซวี่ย พลางเปล่งเสียงต่ำ
"ฮองเฟย สูดแรงๆ เข้าไป!"
เมิ่งกูเซวี่ยได้ยินดังนั้นดวงตาเบิกกว้างแล้วราวกับยอมถวายหัว สูดลมหายใจเข้าไปอย่างแรง!
ชั่วขณะต่อมา สีหน้าของนางพลันเปลี่ยนเป็นประหลาดพิกลยิ่งนัก จากนั้นก็: