เฉียวตี้อี้ยืนดูอยู่ห่าง ๆ ไม่เข้าไปเกี่ยวข้อง ครั้นได้ยินดังนั้นก็พลิกตัวลงจากหลังม้า เงยหน้าของม่อหย่งหลินขึ้น ยัดโอสถเม็ดหนึ่งเข้าปากเขา แล้วหยิบขวดกระเบื้องออกมา โบกใต้จมูกม่อหย่งหลิน
ม่อหย่งหลินครางต่ำ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงฟื้นขึ้นอย่างอิดโรย
ในดวงตาเต็มไปด้วยความเลื่อนลอย ร่างกายยังอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง กลิ่นฉุนแรงสายหนึ่งพลันทะลักเข้าสู่ลมหายใจ เขาคิดอย่างงุนงงว่า
นี่... เหมือนจะเป็นกลิ่นน้ำมันไฟร้อน
“ตื่นแล้วหรือ”
เสียงคุ้นเคยพลันดังขึ้น ทำให้ม่อหย่งหลินสะดุ้งเฮือก สติและความคิดหวนคืนในชั่วพริบตา
“เฉียวตี้อี้!”
ม่อหย่งหลินคำรามต่ำ เมื่อรู้ว่าร่างกายเหนอะหนะไปหมด เขาก้มมองทันที เห็นเพียงแขนเสื้อและไหล่ของตนไหม้ดำเป็นตอตะโก
“นี่มัน...”
ม่อหย่งหลินรูม่านตาหดวูบ ในฐานะผู้ช่วยแม่ทัพ เขาย่อมรู้ดีแก่ใจถึงประโยชน์ของน้ำมันไฟร้อน
แต่เมื่อเข้าใจแล้ว ในใจม่อหย่งหลินหาได้มีความหวาดกลัวไม่ กลับแสยะยิ้มเย็นชา “อย่างไร จะเผาข้าให้ตายหรือ ดีเลย ข้ากำลังกลุ้มใจว่าอยากตายแต่กลับตายไม่ได้อยู่พอดี!”
ช่วงนี้เขาแทบไม่มีเวลาตื่นรู้ตัวเลย แต่ทุกครั้งที่ได้สติกลับคืนมา ก็เสียใจจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ
ยามนี้สิ่งที่เขากลัวที่สุด คือการที่เฉียวจงกั๋วนำตัวเขาไปหน้าสองทัพ แล้วใช้ชีวิตของเขาบีบบังคับคุกคามท่านพ่อ
เขามักจะทำการใหญ่โตเพื่อสร้างชื่อเสียง บุ่มบ่ามจนถูกจับตัวได้ ก็สมควรตายอยู่แล้ว แต่นามอันเกรียงไกรของท่านพ่อชั่วชีวิต เขาไม่อาจทนใช้ชีวิตที่ต้องตายนี้ไปทำให้ท่านพ่อต้องลำบากใจอีก
สิ่งเดียวที่เสียดายในตอนนี้คือ เขาไม่มีโอกาสบอกเรื่องที่เสิ่นหยวนไป๋เป็นกบฏ และข่งไห่โหย่วลงมือกับสกุลม่อให้ท่านพ่อรู้อีกแล้ว
แต่ท่านพ่อมีสติปัญญาเฉียบแหลม ย่อมไม่ถูกเสิ่นหยวนไป๋และข่งไห่โหย่วหลอกลวงทำร้ายแน่นอน...
ม่อหย่งหลินทำได้เพียงปลอบใจตนเองเช่นนี้ในใจ