ชั่วขณะนั้น หนังศีรษะของเสิ่นหยวนไป๋แทบระเบิด!
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแจ่มแจ้ง ว่าเมื่อเฉียวเทียนจิงรอเขาอยู่หน้านอกประตูเมืองเหนือ แววตาล้ำลึกที่มีความหมายซ่อนอยู่นั้นสื่อถึงสิ่งใด
เฉียวเทียนจิงคาดการณ์ไว้หมด แม้แต่เรื่องที่เขาเปลี่ยนเส้นทางจากเหนือเป็นใต้ก็ยังรู้ล่วงหน้า สติปัญญาและกลอุบายเช่นนี้ แทบทำให้เสิ่นหยวนไป๋มองเห็นเงาของตนเอง!
หลิวอวิ๋นพยายามประคองกายลุกขึ้น เงยหน้าขึ้นก็เห็นเฉียวตี้อี้กำลังเผชิญหน้ากับเสิ่นหยวนไป๋ นางตกใจจนหน้าซีดเผือด
คนตระกูลเฉียวช่างตามหลอกหลอนไม่เลิก ถึงกับตามมาถึงที่นี่ได้!
เมื่อเห็นไหล่ซ้ายของเสิ่นหยวนไป๋มีเลือดไหลทะลักอีกครั้ง ใจของหลิวอวิ๋นราวถูกมีดกรีด นางรู้ดีว่าตอนนี้เสิ่นหยวนไป๋มิใช่คู่ต่อสู้ของเฉียวตี้อี้ จึงชักกระบี่บุกเข้าสังหาร
เฉียวตี้อี้ได้ยินเสียงฝีเท้ารวดเร็วจากด้านหลัง หาได้หันไปมอง
เขาใช้เสียงกำหนดตำแหน่ง แล้วโน้มกายหลบกระบี่ยาวที่ตวัดผ่าน ต่อด้วยกริชขวาที่ตวัดขึ้น แทงเข้าหัวใจของผู้มาเยือนอย่างแม่นยำ!
ถึงตอนนี้เขาจึงหันไปมอง เห็นหลิวอวิ๋นหน้าซีดไร้สีเลือด ใบหน้ายังเจือด้วยความไม่ยอม คล้อยตามโลหิตที่ไหลรินจากมุมปาก หยดลงบนชายเสื้อ
นางคาดไม่ถึงว่าตนจะอ่อนด้อยเพียงนี้ต่อหน้าเฉียวตี้อี้ รู้ว่าชีวิตนี้ถึงกาลดับสิ้น จึงรีบหันไปมองเสิ่นหยวนไป๋ที่อยู่ไม่ไกล
วินาทีถัดมา นางสลัดกระบี่ในมือทิ้ง ใช้แรงเฮือกสุดท้ายกอดรัดเฉียวตี้อี้ไว้แน่น ปากแผดเสียงร้องตะโกน:
"องค์ชาย รีบไป! รีบไป!"
เสิ่นหยวนไป๋มีสีหน้าชะงักงันเล็กน้อย เขาเห็นหลิวอวิ๋นกระชับอ้อมแขน บีบรัดศีรษะและลำคอของเฉียวตี้อี้ไว้แน่น