เมิ่งกูเซวี่ยไร้ซึ่งอารมณ์จะกินอาหารกลางวัน นางรีบเร่งกลับห้อง นั่งลงริมเตียงอย่างนิ่งงันเหม่อลอย
เสี่ยวเถาประคองขนมเข้ามา พลางเอ่ยถามด้วยความกังวลว่า "คุณหนู เป็นอันใดไปเพคะ"
เมิ่งกูเซวี่ยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เมื่อเห็นเสี่ยวเถาก็อดมิได้ที่จะตาแดงก่ำ
เดิมทีคิดจะพาเสี่ยวเถาไปยังแคว้นหนานหลีด้วยกัน แต่บัดนี้ตัวนางเองยังมิอาจรับประกันความปลอดภัยได้ จะลากเสี่ยวเถามาตกตายด้วยกันมิได้
คิดได้ดังนี้ เมิ่งกูเซวี่ยก็ดึงเสี่ยวเถาเข้ามาใกล้ เอ่ยด้วยเสียงสั่น
"เสี่ยวเถา เจ้าไปหนานหลีกับข้ามิได้แล้ว ข้าจะให้ท่านแม่ถอนฐานะทาสของเจ้าออก แล้วข้าจะมอบเงินทองพอสมควรให้เจ้าติดตัว เจ้าจงออกไปหาเส้นทางของตนเองเถิด"
เสี่ยวเถาได้ฟังดังนั้นก็ตกใจจนคุกเข่าลง ร้องไห้ทันที
"คุณหนู เสี่ยวเถามีความผิดอันใดหรือ เหตุใดจู่ๆ ก็ไม่ต้องการเสี่ยวเถาแล้ว"
"คุณหนู เสี่ยวเถาปรารถนาจะอยู่รับใช้คุณหนูเท่านั้นเพคะ"
เมิ่งกูเซวี่ยรู้สึกหวั่นไหวยิ่งนัก แคว้นหนานหลีเป็นสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยผู้คน นางก็หาได้ประสงค์อยากมีใครสักคนอยู่เคียงข้างหรอกหรือ
"คุณหนู ได้โปรดเถิดเพคะ เสี่ยวเถาผิดสิ่งใดก็จะแก้ไขให้หมด อย่าไล่เสี่ยวเถาไปเลยเพคะ"
เสี่ยวเถากล่าวพลางโขกศีรษะลงกับที่วางเท้าอย่างแรง เกิดเสียงดังตึงๆ
เมิ่งกูเซวี่ยเห็นดังนั้นก็รีบก้มลงประคองเอ่ยปากห้ามอย่างร้อนใจว่า "อย่า เสี่ยวเถา เจ้าอย่าทำเช่นนี้ ข้ามิได้บอกเจ้าแล้วหรือว่าห้ามคุกเข่าโขกศีรษะ"
หน้าผากของเสี่ยวเถาแดงก่ำไปด้วยรอยโขก นางมีน้ำตาคลอเบ้าพร่ำวิงวอนอีกว่า "เช่นนั้นคุณหนูอย่าไล่เสี่ยวเถาเลย ได้หรือไม่เพคะ"