หลังการขยาย กำแพงของโรงสงเคราะห์สูงขึ้นกว่าก่อนมาก ทว่าก็ได้แต่ป้องกันโจรผู้ร้ายธรรมดาเท่านั้น สำหรับผู้ฝึกยุทธ์สูงส่ง กำแพงสูงนี้ยังคงไร้ความหมายดุจไร้สิ่งกีดขวาง
ท่านอาฉียวทะยานกายขึ้น มือขวาเกาะยอดกำแพงแน่น พาเฉียวเจียวเจียวแอบโผล่ศีรษะออกไป
อาศัยแสงไฟไม่ไกล ภาพในโรงสงเคราะห์ปรากฏชัดแจ่ม
นอกจากเรือนไม่กี่หลังที่ปิดประตูสนิท ลานเรือนเงียบสงัดไร้ร่องรอยผู้ใด
ใจของเฉียวเจียวเจียวพลันลอยขึ้นอีกครั้ง
ในโรงสงเคราะห์ยังมีทารกแบเบาะอยู่มากมาย เหตุใดจึงไร้เสียงร้องไห้เลยสักนิด
แต่เมื่อจูเฟิงยังไม่เผาโรงสงเคราะห์ทิ้ง ในใจของเฉียวเจียวเจียวก็ยังเก็บความหวังเล็กน้อย จูเฟิงคงไม่สังหารเด็กเหล่านั้น!
ดวงตาของท่านอาฉียวคมกริบ กวาดมองรอบหนึ่งแล้ว อุ้มเฉียวเจียวเจียวร่อนลงสู่ลานเรือนอย่างแผ่วเบา
ก่อนหน้านี้เฉียวเจียวเจียวเคยมากับฮูหยินเฉียว ครั้งนี้เป็นเพียงการขยาย ยังพอเห็นเค้าโครงเดิมได้รางๆ
นางพิศดูแยกแยะอยู่ครู่หนึ่ง แล้วชี้ไปทางด้านหน้าขวา
ที่นั่นคงเป็นห้องเก่าห้องนอนรวมแต่ครั้งก่อน!
ท่านอาฉียวมีวินัยเฉียบขาดสมเป็นทหาร เมื่อได้รับคำสั่งจากคุณชายใหญ่ ย่อมภักดีต่อคุณหนูน้อยอย่างไม่ปริปาก
เห็นเฉียวเจียวเจียวมีเป้าหมายแล้ว เขาเก็บลมหายใจ ก้าวย่างอย่างระมัดระวังเข้าไปด้านใน
เฉียวเจียวเจียวกลั้นหายใจ สีหน้าเคร่งเครียด คอยสังเกตความเคลื่อนไหวรอบตัวทุกยาม