ตำหนักหย่างซิน
ฮ่องเต้หยงนอนบนแท่นบรรทม ดวงตากลวงเปล่ามองขึ้นด้านบน ครึ่งค่อนวันไม่เอื้อนเอ่ยแม้สักคำ
หวงเผยเป็นห่วงฮ่องเต้หยงยิ่งนัก หลายวันมานี้เฝ้าอยู่ข้างพระองค์ไม่ห่าง คอยเอ่ยวาจาแผ่วเบาเป็นระยะ
แม้ฮ่องเต้หยงไม่มีทีท่าจะตอบรับ แต่หวงเผยก็ยังคงพูดไม่รู้เบื่อ หวังเพียงให้ฮ่องเต้หยงทรงคลายพระทัยลงบ้าง
ขณะที่หวงเผยกำลังทูลถึงพระราชพิธีอภิเษกของไท่จื่อเมื่อไม่กี่วันก่อน ฮ่องเต้หยงก็ทรงเอ่ยขึ้นกะทันหัน พระสุรเสียงแหบพร่า
"เจิ้นสลบไสลอยู่นั้น ฮองเฮาเคยเสด็จมาเยี่ยมเจิ้นหรือไม่"
หวงเผยฟังแล้วชะงักไปเล็กน้อย แต่เพียงพริบตาก็ผงกศีรษะ
"ทูลฝ่าบาท กงจู้เสด็จมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ! เพียงแต่เวลานั้นฝ่าบาทบรรทมสนิท กงจู้รับสั่งให้บ่าวมิต้องปลุกฝ่าบาท"
ฮ่องเต้หยงได้ฟังก็พลันหันพระพักตร์มา แม้พระพักตร์จะซีดขาว ทว่าพระเนตราคมกริบยังไว้ซึ่งบารมีจอมราชันย์
"หวงเผย บัดนี้แม้แต่เจ้าก็พูดเท็จกับเจิ้นแล้วหรือ"
หวงเผยร่างสั่นสะท้าน ทรุดกายลงคุกเข่าข้างแท่นบรรทม ร้องเสียงสูงว่ามิกล้า
ฮ่องเต้หยงเห็นหวงเผยโขกศีรษะหลายหน ก็พลันรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมา
ในเมื่อข้างกายเหลือเพียงหวงเผยคนเดียว หากไล่เขาไปอีก แล้วจะมีผู้ใดมาเคียงข้างพระองค์เล่า
"หวงเผย เจ้าว่าเจิ้นย้ายไปประทับที่อื่น มิประทับตำหนักหย่างซินนี้อีก ฮองเฮาจะเสด็จมาหรือไม่"
หวงเผยฟังแล้วเบ้าตาพลันร้อนผ่าว
ฝ่าบาทยังทรงจำพระดำรัสตัดรอนของเหนียงเหนียงได้ แต่หาใช่ปัญหาเรื่องตำหนักหย่างซินไม่ หากเป็นเพราะเหนียงเหนียงสิ้นเยื่อใยฝ่าบาทโดยสิ้นเชิงต่างหาก...
"ฝ่าบาท จะทรงให้บ่าวไปทูลเชิญกงจู้เสด็จมาหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"
ฮ่องเต้หยงฉายแววลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ส่ายพระพักตร์ "ช่างเถิด นางไม่ยอมมาก็อย่าไปบังคับนางเลย"