เสี่ยวซื่อแบกเฉียวเจียวเจียวเดินลัดทางไปสวนชุนหัว ไม่นานก็ผ่านสระอวี้หัว
วันนี้ที่นี่ก็ประดับโคมไฟสว่างไสว มิได้มืดมิด
เฉียวเจียวเจียวเห็นขันทีที่ตามมาอยู่ห่างออกไป จึงเอ่ยถามเสียงเบา
“เสี่ยวซื่อ เจ้ายังกล้ามาทางนี้อีกหรือ? ช่างใจกล้าเสียจริง!”
เสี่ยวซื่อหันหน้าไปมองสระอวี้หัว ใบหน้ามิได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย
“น้องเฉียว ข้ามิกลัวหรอก ตอนนี้ข้าว่ายน้ำเป็นแล้ว!”
“แล้วอาจารย์ยังเคยบอกว่า ยิ่งหวาดกลัวสิ่งใด ก็ต้องเผชิญสิ่งนั้น ข้าแอบบอกเจ้านะ ก่อนหน้านี้ข้ามาที่สระอวี้หัวคนเดียว แล้วนั่งอยู่ริมสระนานทีเดียว!”
“ดังนั้นตอนนี้ข้าไม่กลัวแม้แต่น้อยแล้ว!”
เฉียวเจียวเจียวมิได้คาดคิดว่าจะมีเรื่องนี้อยู่ด้วย ฟังแล้วพยักหน้าต่อเนื่อง ใบหน้ามีแวว “สอนได้ดังปั้นน้ำเป็นรูป”
ร่างเล็กสองคนเดินทะลุสวนชุนหัวไปตลอดทาง เสี่ยวซื่อชำนาญเส้นทางยิ่งนัก กลับถึงตำหนักอี้คุนในไม่ช้า
“เสด็จแม่! ข้าพาน้องเฉียวมาแล้ว!”
เฉียวเจียวเจียวลงจากหลังเสี่ยวซื่ออย่างคล่องแคล่ว เดินเข้าตำหนักหลัก ก็เห็นไทเฮาหงวนฮองเฮาผิวพรรณเปล่งปลั่งแจ่มใสในทันที
นางวิ่งตึงตังเข้าไปใกล้ กล่าวยิ้มแย้มว่า “กงจู้ เหตุไฉนพระองค์จึงยิ่งดูอ่อนวัยลงทุกวัน!”
ไทเฮาทรงโน้มตัวอุ้มเฉียวเจียวเจียวขึ้นมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเอ็นดู
“เจียวเจียวเอ๋ย ปากน้อย ๆ ของเจ้านี่ ต่อไปคงสู้กับเสี่ยวซื่อได้สบาย”
เฉียวเจียวเจียวถูไถอิงแอบในอ้อมกอดไทเฮา ใจเต็มไปด้วยความปิติสุข
สิ่งที่นางกล่าวมิใช่คำประจบประแจง สภาพของกงจู้บัดนี้ดีกว่าครั้งแรกที่พบกันนัก!