เฉียวจงกั๋วก้าวออกจากประตูวังหลวง พบว่าคนในครอบครัวล้วนรอคอยเขาอยู่
เจียวเจียวน้อยของบ้านง่วงจนศีรษะเล็ก ๆ โคลงเคลงไปมา พอเห็นพ่อก็รีบนั่งตัวตรงทันที ยกแขนน้อย ๆ คู่หนึ่งขึ้น ขอให้พ่ออุ้ม
"พ่อ! พ่อกลับมาแล้ว! อุ้ม!"
ใจของเฉียวจงกั๋วอ่อนยวบลงในพริบตา อุ้มเฉียวเจียวเจียวขึ้นมากอดไว้ในอ้อมแขน กล่าวพลางหัวเราะ
"ไปเถิด พวกเรากลับบ้าน!"
เฉียวเจียวเจียวเป็นห่วงเรื่องของเมิ่งกูเซวี่ย ฝืนกายไม่ยอมหลับบนรถม้า
ถึงบ้านแล้วก็ยัง 'เอาแต่ใจ' เกาะติดตัวเฉียวจงกั๋ว ไม่อยากพลาดการทบทวนแผนในห้องหนังสือ
เฉียวจงกั๋วจะทนให้เฉียวเจียวเจียวผิดหวังได้อย่างไร อุ้มนางไปด้วยกันโดยตรง
"ฮูหยิน หากเจียวเจียวหลับไปเมื่อใด ข้าจะอุ้มนางกลับมา"
ฮูหยินเฉียวพยักหน้าตอบ เพียงแต่สงสารเจียวเจียวตัวเล็ก ๆ ที่ต้องคอยกังวลเรื่องมากมายถึงเพียงนี้
"พวกเจ้าไปเถิด วันนี้เสียนเอ๋อร์ตกใจจนอกสั่นขวัญแขวน ข้าผู้เป็นแม่จะปลอบโยนนางให้ดี ๆ"
"เสียนเอ๋อร์ ตามแม่มา"
หานหย่าเสียนยิ้มพลางคล้องแขนฮูหยินเฉียว
ถึงห้องหนังสือ เฉียวตี้อี้ยังไม่กลับบ้าน
เฉียวเทียนจิงเปิดประเด็นโดยตรง พูดถึงการคาดเดาเกี่ยวกับเมิ่งกูเซวี่ย
"พ่อ หากนางเมิ่งกูเซวี่ยมาขอความช่วยเหลือจากเรา พวกเราควรจะ..."
เฉียวจงกั๋วฟังแล้วเต็มไปด้วยความสนอกสนใจ กล่าวโดยไม่ลังเล
"ช่วย! ทำไมจะไม่ช่วย!"
เฉียวเจียวเจียวเงยหน้ามองพ่อที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา อดไม่ได้ที่จะแย้มปากเล็ก ๆ
[พ่อของข้าสมเป็นผู้มีวิสัยทัศน์กว้างไกลและสติปัญญาล้ำเลิศจริง ๆ!]
คิ้วของเฉียวจงกั๋วกระตุกขึ้น แน่นอนอยู่แล้ว!
ปีนั้นเขาเคยออกรบนำทัพ ปราบปรามโจรร้าย ล้วนเก็บเกี่ยวบทเรียนอันเลือดตกยางออกมา ความคิดความอ่านที่เกิดขึ้นล้วนแบกรับด้วยชีวิตคน!