เสียงโหวกเหวกของอ๋องจินอวี้แหลมเสียดหู แผ่ซ่านความโฉดเขลาและโทสะแรงกล้า ไม่หลงเหลือเค้าโครงของมนุษย์ปกติอีกต่อไป
ราษฎรที่อยู่ในที่เกิดเหตุและพลรักษาเมืองทั้งหลายซึ่งเผชิญหน้ากับอ๋องจินอวี้โดยตรง ต่างพากันตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นภาพนี้
กองกำลังหยูหลินได้รับราชโองการแล้วก็ได้แต่หันมองหน้ากันไปมา ผ่านไปครู่ใหญ่ยังไม่มีผู้ใดกล้าชักหอกเข้าใส่จริง ๆ
ตอนนี้อ๋องเป่ยกุยตกอยู่ท่ามกลางวงล้อมแน่นหนา พวกเขาลงมือคราใด ก็ย่อมพัวพันถึงราษฎรเบื้องหน้าอย่างมิอาจเลี่ยง หากปลายหอกเปื้อนเลือดผู้บริสุทธิ์ วันนี้ก็ยากจะเก็บตกสถานการณ์ได้!
เสิ่นหยวนไป๋จับจ้องอ๋องจินอวี้ที่สิ้นท่าทางโดยสิ้นเชิง มุมปากยกยิ้มเยือกเย็น แววเลื่อนลอยของความสาสมใจปรากฏให้เห็น
วันนี้ อ๋องจินอวี้ถึงคราขุดหลุมฝังตนเองเข้าจนได้!
เมื่อครั้งอยู่หนานหลี หลังจากอ่านจดหมายของพระสนมแม่แล้ว เขาเคยสนทนากับหยินจูอยู่เนิ่นนาน นางปิดบังเขาแม้แต่น้อย ย่อมเอ่ยถึงเรื่องอ๋องจินอวี้โบยสตรีเปลือยกายที่เป็นนางในด้วย
เรื่องนี้กระทบแผลใจของหยินจูอย่างเห็นได้ชัด ยามนั้นเสียงนางสั่นพร่า ขอบตาแดงเรื่อ ไม่รู้ตัวว่ายกแขนมากอดรัดตัวเองไว้แน่น
ในใจเขาเริ่มคาดเดาว่า อ๋องจินอวี้คงมีอารมณ์ผิดปกติเป็นนิสัย บัดนี้ขึ้นเป็นจอมราชันย์สูงส่ง ไม่มีผู้ใดเหนี่ยวรั้ง ตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็ยิ่งเพิ่มความรุนแรงขึ้นอย่างแน่นอน!
ภายหลังกลับถึงแคว้นเป่ย แม้เขาจะอ่อนกำลังในที่นี้ แต่เมื่อมีเป้าหมายกระจ่างแล้ว การเสาะหาร่องรอยก็ง่ายขึ้นมาก
กระนั้น เขายังใช้เวลาถึงครึ่งเดือนเต็มจึงล่วงรู้จุดรั่วไหลจากพ่อบ้านอูเกิ่ง
อูเกิ่งมีบุตรบุญธรรมผู้หนึ่งนามอูซ่าน มักแอบออกจากวังไปทิ้งศพเป็นประจำ การเคลื่อนไหวก็ปกปิดแนบเนียนจริง แต่ด้วยความถี่เกินไป ทำให้คนของเขาสะกดรอยตามทัน