เฉียวตี้อี้เมื่ออ่านจดหมายจบแล้ว เต็มไปด้วยความตะลึงงันสะท้านใจ มิอาจเอื้อนเอ่ยวาจาได้เนิ่นนาน
หากมิใช่บิดาเอามือปิดปากเขาไว้ตลอด เขาคงส่งเสียงแหลมดังลั่นออกไปแล้ว
ท่าน......ท่านแม่เอ๋ย หัวของฝ่าบาทช่างเขียวชอุ่มเสียจริง!
"ท่านพ่อ ท่านคิดว่าพระองค์ทรงทราบเรื่องนี้หรือไม่?"
เฉียวจงกั๋ว "......"
"ข้าก็ถามเจ้าว่า บุรุษผู้ใดจะอดทนต่อเรื่องเช่นนี้ได้?"
หากองค์ชายรองเป็นบุตรของตี๋ไจ้อิงจริง ต่อให้หลงใหลองค์หญิงอวี้หลิวเพียงใด ฝ่าบาทย่อมไม่ทรงดีต่อองค์ชายรองเช่นนี้ได้ อย่าว่าแต่จะพระราชทานราชบัลลังก์ให้ในภายหลังเลย!
เฉียวจงกั๋วอวดอ้างว่าตนรู้จักนิสัยฮ่องเต้หยงอยู่บ้าง
ในเรื่ององค์หญิงอวี้หลิวฝ่าบาททรงสับสนหลงผิดจริง ทว่าพระทัยของพระองค์ยังคงมีแว่นแคว้นและแผ่นดินอยู่
หากองค์ชายรองมีสายเลือดบริสุทธิ์ของแคว้นเป่ย สุดท้ายฝ่าบาทประทานราชบัลลังก์ให้ นั่นก็คือการขายชาติทรยศแผ่นดิน เป็นคนบาปชั่วกัลป์ของแคว้นหยงและตระกูลเสิ่น!
เมื่อเป็นเช่นนี้ก็เหลือเพียงสองความเป็นไปได้ หนึ่งคือองค์ชายรองเป็นสายพระโลหิตของฝ่าบาทจริง อีกประการคือ......ฝ่าบาททรงถูกปิดบังจนกระทั่งสวรรคต!
เฉียวตี้อี้คิดตามจนหัวสมองโปร่งกระจ่าง ตอนนี้แม้แต่ในใจเขาก็อดสงสัยใคร่รู้มิได้
ทว่าไม่นานนักเขาก็กลับมามีสีหน้าฉงน เกาศีรษะพลางเอ่ยว่า
"แต่ว่า ท่านพ่อขอรับ น้องเล็กให้พวกเราเอาโลหิตของเขามา หากเขาใช้แผนทุกข์ทรมานลวง โลหิตนี้ย่อมเอามาได้ แต่พอกลับถึงบ้าน โลหิตก็เน่าเสียแล้วมิใช่หรือ?"
"ยันต์นั่นของน้องเล็กยังใช้ได้อีกหรือไม่?"