เจียวเจียวถูกแสงเพลิงที่ลุกพรึ่บขึ้นอย่างกะทันหันสะดุ้งตกใจ ในเสี้ยววินาทีแรกนางก็ยัดจดหมายที่อ่านไปได้เพียงครึ่งเดียวนั้นเข้าไว้ในอกเสื้อ พลางปกป้องไว้อย่างแน่นหนา
ภายในหุบผานี้มีเส้นทางเชื่อมต่อกันไปมาทุกทิศ ทางฟากโน้นเฉียวเทียนจิงและเสิ่นหยวนหลิงได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็รีบวิ่งเข้ามาทันที คนทั้งสองพร้อมกับเสิ่นหยวนไป๋ช่วยกันปกป้องเจียวเจียวไว้ตรงกลางอย่างมั่นคง
เจียวเจียวได้ยินว่าเป็นกองทัพแคว้นเป่ยตามหาพวกนางกลับไม่หวาดหวั่น นางค่อยๆ เก็บงำความคิดที่กระจัดกระจาย ภายในใจพลันผุดความคิดสุดท้ายขึ้นว่า
เมื่อเรื่องราวที่นี่จบสิ้นลงแล้ว ต้องเขียนจดหมายไปถามท่านพี่เมิ่งดูให้แน่ว่า "ความฝันในชาติก่อน" ของพี่นางฝันไปถึงจุดใดกันแน่
หากสิ่งที่ท่านพี่เมิ่งฝันเห็นคือเส้นเวลาในตอนที่อวี้หลิว "ตื่นรู้" แต่นางกลับไม่ได้ทะลุมิติอยู่ในนั้น เสิ่นหยวนไป๋ในท้ายที่สุดคงจะทำตามคำสั่งเสียสุดท้ายของอวี้หลิว เผยแพร่เรื่องราวที่อวี้หลิวถูกกระทำ งัดเอาหน้ากากของพวกราชสำนักแคว้นเป่ยมาจนหมดจด
แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ท่านพี่เมิ่งไม่เคยเอ่ยถึงอวี้หลิวอย่างจริงจังสักครั้ง ราวกับว่ามีความรู้เกี่ยวกับอวี้หลิวอยู่น้อยนิด
ตามคำเล่าขานของท่านพี่เมิ่งเมื่อครั้งนั้น แม้จะอยู่ในความฝันนั้น เสิ่นหยวนไป๋ก็หาได้เคยเปิดเผยทุกสิ่งต่อนางไม่ ถึงขนาดที่รายละเอียดและข่าวสารมากมายล้วนเป็นสิ่งที่นางแอบฟังมาอย่างลับๆ
หากข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้ทั้งหมดเป็นจริง เช่นนั้น "ความฝัน" ของท่านพี่เมิ่งเกรงว่าคงไม่ได้ดำเนินมาถึงตอนที่เสิ่นหยวนไป๋ประกาศความจริง
ช่างบังเอิญอะไรถึงเพียงนี้?
ราวกับมีบางสิ่งไม่ประสงค์ให้ท่านพี่เมิ่งได้ล่วงรู้ความจริงในตอนสุดท้าย...
ความคิดร่นมาถึงตรงนี้ เจียวเจียวก็ต้องเงยมองฟ้า
นางได้พบเห็นฝีมือแผลงๆ ของ "วิถีสวรรค์" มามากครั้งแล้ว บัดนี้กลับรู้สึกมากขึ้นทุกขณะว่า พญายมกับ "วิถีสวรรค์" เปรียบเหมือนกำลังประลองฝีมือกันอยู่