"ขลาดกลัวมือไม้สั่น จะสำเร็จการใหญ่ได้อย่างไร! ในเมื่อทุกท่านยังลังเลใจ ความมั่งคั่งท่วมฟ้านี้พวกเราก็จะยึดครองเอง!"
ขณะที่ทุกคนกำลังตัดสินใจไม่ได้ หน่วยของสกุลหลิวก็พุ่งลงเนินไปโดยไม่เหลียวหลัง
เมื่อสกุลหลู่และสกุลฉีเห็นดังนั้น สีหน้าก็แปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง!
พวกเขายังไม่ได้ปรึกษาหารือแนวทางใดเลย แต่หลิวหลิงกลับกล้าตัดสินใจตามอำเภอใจ!
ฉีหรูหนานเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติ จึงร้องตะโกนไปทางหน่วยของสกุลหลู่
"พี่หลู่ หลิวหลิงเจ้านั่นปกติขี้ขลาดระมัดระวังตัว เหตุใดวันนี้กลับทำผิดแผกไปจากเดิม?"
"อีกอย่าง หญิงนางรำเมื่อครู่ก็คือคนของหลิวหลิงมิใช่หรือ? การที่นางจัดให้หญิงนางหนึ่งมารำ มีความหมายใด?"
หลู่หลิวซานบัดนี้ก็ได้สติ เขาร้องเสียงดังว่า "น้องฉี เมื่อครู่เจ้าเห็นเงาหลิวหลิงบ้างหรือไม่?"
ทันทีที่พูดจบ หัวหน้ากลุ่มโจรทั้งสองก็ตระหนักได้ว่า หลิวหลิงไม่เคยปรากฏตัวเลยตั้งแต่ต้นจนจบ!
จิตใจของฉีหรูหนานพลิกผันไปมา เขากระแทกต้นขาทันที "แย่แล้ว! หลิวหลิงเกรงว่าจะถูกสังหารไปก่อนแล้ว นี่มันเป็นการบังคับให้พวกเราลงมือ!"
ในสายตาคนนอก พวกเขาสกุลหลู่ สกุลฉี และสกุลหลิวเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน มาบัดนี้หน่วยของสกุลหลิวลงมือ ก็ย่อมเป็นการแสดงท่าทีของเขาชำแหละหนัง
เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว เขาชำแหละหนังก็ได้สร้างความแค้นกับแคว้นหนานหลีและแคว้นหยงไปเสียแล้ว หากสกุลของพวกเขาออกมาชี้แจงภายหลัง ทั้งสองแคว้นก็คงเข้าใจว่าพวกเขาได้ประโยชน์แล้วยังคิดจะถอนตัวอย่างปลอดภัย