ด้านหนึ่งเป็นภาพแห่งความยินดีปรีดา หวาดเสียวแต่ไร้อันตราย
ส่วนบนไหล่เขาไกลออกไป เสิ่นหยวนไป๋ตาเบิกกว้าง หลุดเสียงอุทานด้วยอาการเสียกิริยาเป็นครั้งแรก
“เฉียวจงกั๋ว! เขายังไม่ตาย!”
เสิ่นหยวนไป๋ตกตะลึงยิ่งนัก ถึงขั้นรู้สึกวิงเวียนศีรษะ ก้าวถอยหลังต่อเนื่องหลายก้าว คนชุดดำข้างกายตาฉับไวมือไว พยุงเขาไว้ทันที
“องค์ชาย!”
คนชุดดำตกใจก้มลงมอง ก็เห็นมือขวาของเสิ่นหยวนไป๋ที่ถือคันศรหิมะขาวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้!
“ยะ...เป็นไปได้อย่างไร!”
ยามนี้ ต่อให้เสิ่นหยวนไป๋คิดจนหัวแตกก็มิอาจเข้าใจ เฉียวจงกั๋วรอดชีวิตมาได้อย่างไร!
เขาเห็นกับตาว่าลูกศรนั้นพุ่งตรงสู่กลางใจของเฉียวจงกั๋ว ไม่มีทางผิดพลาด!
“มัน...มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...”
เสิ่นหยวนไป๋พึมพำสติล่องลอย
ก่อนหน้านี้เขาทำสิ่งใดก็ราบรื่นไร้อุปสรรค เขารู้ถึงฤทธิ์เดชของตระกูลเฉียว จึงใช้ความคิดอย่างสุดกำลัง วางแผนกำจัดตระกูลเฉียวเป็นลำดับแรก!
วันนี้ เขาส่งลูกศรถึงกลางใจเฉียวจงกั๋วแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย!
หรือว่า...หรือว่าตระกูลเฉียวได้รับการโปรดปรานจากสวรรค์ถึงเพียงนี้ พวกเขาถูกลิขิตให้ไม่อาจพ่ายแพ้แล้วกระนั้นหรือ!
นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นหยวนไป๋สงสัยในตนเอง
ใบหน้าเขาซีดขาว หลงทางมองไปรอบทิศ ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะทำสิ่งใด
เฉียวตี้อี้ซ่อนตัวเงียบงันในความมืดเบื้องหลัง สงบลมหายใจจับตาดูความเสียอาการของเสิ่นหยวนไป๋ รอคอยจังหวะเหมาะ
เมื่อครู่เขาไล่ตามมาถึงบนไหล่เขา มองเห็นจากระยะไกลถึงกลุ่มคนที่มีเสิ่นหยวนไป๋เป็นหัวหน้า