"ผู้มีใจเมตตาในเรือนเอ๋ย บุตรข้าได้รับบาดเจ็บ ยามนี้ชานเมืองมืดมิดไร้แสงไฟ จะทรงให้พวกเราพักสักคืนหนึ่งได้หรือไม่"
"ชายชรามีเงินติดตัว ไม่ได้ขอพักเปล่า คุณหนูในเรือนโปรดเมตตาเถิด!"
เสียงแหบพร่าหนึ่งดังขึ้น ถ้อยคำเต็มไปด้วยความอ่อนน้อม น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความกังวล
หากเป็นครอบครัวธรรมดา ผู้มีจิตใจดีงามหน่อยก็คงเปิดประตูรับแขกเข้าไป
ทว่าเซิ่งซิ่วหรันกลับถอยหลังกรูดทีละก้าวด้วยสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด ทั้งร่างสั่นเทาอย่างรุนแรง!
ไม่มีทางจำผิด!
นางไม่มีทางจำผิดเด็ดขาด!
ชายผู้นั้นที่อยู่นอกประตู แม้จะใช้ผ้าดำปิดบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง แต่นางก็จำได้ตั้งแต่แรกเห็น
เขาคือจูเฟิง องครักษ์คนสนิทขององค์ชายรอง!
เหตุใด......เหตุใดเขาถึงมาที่นี่?
ยิ่งไปกว่านั้น ชายชราที่มากับจูเฟิง แม้นางจะไม่เคยพบ แต่กระนั้นน้ำเสียงนี้แม้นางจะตายก็ไม่มีวันลืม!
เขาคือคนที่วันนั้นในถ้ำหินเทียม เผากระดาษเงินให้กับชายชู้ของอวี๋เฟย!
พวกเขา......พวกเขาสืบร่องรอยพบตัวนางหรือไม่ จึงตามมาถึงโรงสงเคราะห์?
เซิ่งซิ่วหรันหวาดกลัวอย่างยิ่ง หากนางถูกจับกลับไป คงไม่มีทางรอด!
และ......
นางคลอตาเหลือบมองไปเบื้องหลัง ท่ามกลางแสงไฟนวลตายังมีเสียงหัวเราะและพูดคุยอย่างสนุกสนานของเด็ก ๆ......
นางจะพาให้พวกเด็ก ๆ เหล่านี้ตายไปด้วยหรือไม่......
ตึงตึงตึง!
เมื่อเห็นว่าคนในประตูเงียบไปนานแล้วไม่ตอบสนอง คนนอกประตูดูเหมือนจะไม่อดทนนัก จึงยกมือเคาะติดต่อกันอีกหลายที
"คุณหนูเสี่ยวหลาน เป็นอะไรไปหรือ? นั่นผู้ใด?"
คุณยายหรงได้ยินเสียงเคาะประตูไม่หยุด จึงพลันเดินออกมาด้วยความฉงน
ครั้นนางอาศัยแสงไฟเห็นท่าทางอกสั่นขวัญหนมไร้ที่พึ่งของเซิ่งซิ่วหรัน ก็สะดุ้งโหยงทันใด