ภายในวังตะวันออก
ไท่จื่อฟังหมิงฝานรายงาน คิ้วเข้มขรึมดั่งพายุงวดใกล้
มากกว่าสามร้อยชีวิต...
ไม่นับศพบนป่าช้าผีดิบ ไม่นับนักรบพลีชีพที่สิ้นชีพในการฝึกฝนและภารกิจตลอดหลายปี แค่เพียงเรือกสวนเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ก็ยังอำมหิตถึงเพียงนี้!
ในใจไท่จื่อคาดเดาแล้วว่าผู้ชักใยเบื้องหลังคือผู้ใด!
“หมิงฝาน สั่งการลงไป จงให้ความร่วมมือพี่ใหญ่สกุลเฉียวอย่างเต็มกำลัง ทุกคำสั่งของเขาเสมือนเป็นคำสั่งของข้า ไม่ว่าอย่างไรต้องปิดเรื่องนี้ไว้ก่อน!”
ด้วยความเฉลียวฉลาดของพี่ใหญ่ ย่อมรู้ดีว่าเรื่องนี้ยังไม่ถึงเวลาฟ้องฟ้า รอก่อนเถิด...
เขากับน้องสามก็เตรียมตัวพร้อมแล้ว บัดนี้ทุกอย่างครบถ้วน เหลือเพียงรอน้องรองกลับราชสำนัก!
————
เฉียวเทียนจิงเช่นเดียวกับครั้งก่อน กลับมาในเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
เขาชำระล้างกายเล็กน้อย แล้วต้องเร่งไปเข้าเฝ้า
หานหย่าเสียนคืนนี้มิได้หลับสนิท เฉียวเทียนจิงกลับมา แม้จะเคลื่อนไหวเบาเพียงใด นางก็ตื่นอยู่ดี
เฉียวเทียนจิงเต็มไปด้วยฝุ่นธุลี สีหน้าอิดโรย ยังอุตส่าห์เดินมาปลอบนางถึงหน้าเตียงสองสามประโยค มิได้ให้นางลุกมาช่วยเหลือ ตัวเขาเองเปลี่ยนอาภรณ์เสร็จก็ออกประตูไปอีกครั้ง
หานหย่าเสียนปวดใจนัก ลอบถอนใจในอก หวังเพียงตนจะช่วยแบ่งเบาภาระให้เขาได้บ้าง
แม้ในรัตติกาลวัดปกปักษ์คุ้มเมืองจะผันผวนปั่นป่วน เพียงใด แต่ภายใต้ยุทธวิธีเด็ดขาดของเฉียวเทียนจิง วันนี้ในเมืองหลวงยังคงราบเรียบสงบนิ่ง
หากจะมีสิ่งใดผิดแผก ก็คือมีสตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงไปธูปเทียน ณ วัดปกปักอารักขา กลับถูกปฏิเสธนอกประตู